ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΘΗΒΩΝ, ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΥΛΙΔΟΣ

ΙΕΡΟΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ «ΑΓΙΟΣ ΡΗΓΙΝΟΣ Ο ΛΕΒΑΔΕΥΣ»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση της Ποιητικής Συλλογής του π. Δοσιθέου Καστόρη, ιεροκήρυκος της Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών, Λεβαδείας και Αυλίδος, με τίτλο: «Ωδές πλάϊ στη λίμνη», την Δευτέρα 14 Οκτωβρίου ε.έ., στον Ιερό Προσκυνηματικό Ναό του Αγίου Ρηγίνου του Λεβαδέως, παρουσία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου, του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ. Γεωργίου, του Γενικού Αρχιερατικού Επιτρόπου της Ι.Μ.Θ.Λ.&Α. π. Γεωργίου Θανάσου, αρκετών κληρικών, του Δημάρχου Λεβαδέων κ. Δημητρίου Καραμάνη, του Αντιπεριφερειάρχου Βοιωτίας κ. Γεωργίου Ντασιώτη, των Αντιδημάρχων (κ. Αικατερίνης Παπαβασιλείου, κ. Νότη Αγνιάδη, κ. Βασιλείου Ιωαννίδη), της Δ/ντριας Α΄/θμιας Εκπαίδευσης Βοιωτίας κ. Παναγιώτας Χουλιάρα, εκπροσώπων διαφόρων φορέων και συλλόγων και πλήθους κόσμου.

Ο οικοδεσπότης της εκδήλωσης και εφημέριος του ναού π. Αλέξιος Σαμαρτζής στον σύντομο χαιρετισμό του ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι η ποίηση στην Εκκλησιαστική Παράδοση δεν είναι κάτι ξένο, αντιθέτως είναι συνυφασμένη με την προσευχή και την δοξολογία. Οι «Ωδές πλάϊ στη λίμνη», αναδεικνύουν τον π. Δοσίθεο σ’ ένα σύγχρονο βαθυνούστατο νεορομαντικό και νεοσυμβολικό ποιητή.

Μία τολμηρή ενορατική φαντασία αναδημιουργεί το ποιητικό του σύμπαν διάπυρο από τη φλόγα της εμβίωσης του θείου έρωτα. Έτσι ο θρησκευτικός λυρισμός συμπορεύεται με την υπαρξιακή αγωνία και απελπισία, όμως τελικά μέσα από ηφαιστειακές εκρήξεις μυστικών βιωμάτων φανερώνεται ένας Θεός που είναι αγάπη, κένωση και τρυφερότητα για όλα τα πλάσματα και κυρίως τα πιο ταπεινά και φαινομενικά ασήμαντα.

Αμέσως μετά ακολούθησε χαιρετισμός του Σεπτού Ποιμενάρχου μας κ. Γεωργίου, ο οποίος εξήρε την άγνωστη μέχρι τώρα πλευρά του π. Δοσιθέου, αυτήν της ποίησης, που αποτυπώθηκε τόσο εύγλωττα με υψηλές θεολογικές και δογματικές έννοιες εξυμνώντας τον «θείο έρωτα», στην εξαιρετική ποιητική του συλλογή με τίτλο: «Ωδές πλάϊ στη λίμνη».

Πολλά συγχαρητήρια στον λόγιο κληρικό μας που αποτόλμησε να δημοσιεύσει αυτόν τον κεκρυμμένο θησαυρό, μέσω της έκδοσης του Ι. Προσκυνήματος του Αγίου Ρηγίνου του Λεβαδέως της καθ’ ημάς Ι. Μητροπόλεως. Μέσα από την ποίηση ο π. Δοσίθεος μας παρακινεί να προσεγγίσουμε με προσευχητική διάθεση τον ποιητικό του λόγο, και αυτό να αποτελέσει το έναυσμα για ένα νέο ξεκίνημα πνευματικού αγώνος με σκοπό να ξαναβρούμε την χαμένη μας υπόσταση και να ξαναβάλουμε τον Χριστό  στο κέντρο της ύπαρξεώς μας! 

Στο τέλος του χαιρετισμού ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε τον Μακαριώτατο για την υψηλή παρουσία Του, τους διακεκριμένους συγγραφείς-ομιλητές που υπεβλήθησαν στον κόπο να παρουσιάσουν το πόνημα του π. Δοσιθέου, τον π. Σπυρίδωνα Βασιλάκο για τον συντονισμό της εκδήλωσης αλλά και τον π. Αλέξιο Σαμαρτζή για την άψογη διοργάνωση της παρουσίασης.

Ο πρώτος ομιλητής κ. Λουκάς Δ. Παπαδάκης, ιατρός-συγγραφέας, ανέφερε ότι  «προφανώς στα κείμενα της συλλογής του π. Δοσιθέου τοποθετούνται σύμβολα, τα οποία όμως λειτουργούν όχι τόσο ως εργαλεία, αλλά ως ευκολία που απαλλάσσει από περιττολογίες. Και εμφιλοχωρούν βεβαίως ρομαντικά στοιχεία, πλην όμως με σχεδόν αδρανή  την εγωκεντρική, πεισιθανάτια ανάγνωση των όσων αφορούν την τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, τραγικότητα την οποία ανέδειξε το αρχαιοελληνικό θέατρο, ώστε να εδραιωθεί μια αντίληψη ικανή να δεχθεί την κοινωνία ως Εκκλησία τού Χριστού. Με άλλα λόγια, στην ποιητική αυτή συλλογή δεν έχουμε λόγο απομακρυσμένο από την χριστιανική εμπειρία». Ο κ. Παπαδάκης προσέγγισε, κάποια από τα ποιήματα του π. Δοσιθέου, με έναν ιδιαίτερο και πρωτότυπο τρόπο, που αποδεικνύει την εμβρίθειά και την βαθύτητα της σκέψεώς του. Ανέφερε, λοιπόν, μεταξύ των άλλων τα εξής : «Ας δούμε τώρα μερικές  όψεις τού κόσμου, όπως αυτές προβάλλονται μέσα στις ωδές. Μια περίπτωση είναι η δυσκολία του συγγραφέα να συγχρωτίζεται με τους ανθρώπους που τον περιβάλλουν. Έτσι ο π. Δοσίθεος Καστόρης περιγράφει τα όσα συμβαίνουν γύρω του, μάλλον για να κατανοήσει, παρά για να τον αλλάξει, όχι τον άλλο, αλλά τον συνάνθρωπό του, κατανοώντας καλά το ανέφικτο του πράγματος και το απάνθρωπο, θα προσέθετα. Περιγράφει, αφού πρώτα αποκρυπτογραφήσει έναν γλωσσικό κώδικα, ο οποίος έχει σπάσει όλους τους κανόνες, ώστε να λειτουργεί και χωρίς λέξεις, και μας δίδει ένα μέτρο συνύπαρξης. Στο ποίημά του «Παράδοξη ανακάλυψη» ο συγγραφέας μας γίνεται και ποιητής διδακτικός: “…Δεν πρέπει να σας απασχολεί / η ερμηνεία τού φωτισμού τών πόλεων. / Δεν μπορείτε να ζήσετε, / αν στις φωτεινές επιγραφές / διαβάσετε κάτι διαφορετικό / από αυτό που είναι γραμμένο” (σελ. 36). Βεβαίως η δυσκολία αυτή τού συγγραφέα δεν είναι ψυχιατρικού ενδιαφέροντος, αλλά έρχεται ως αποτέλεσμα της εμβάθυνσης στη μελέτη τής φύσης τών πραγμάτων. Ο π. Δοσίθεος έχει να διηγείται τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες τής νεότητάς του, αγώνες που ήταν για την ελευθερία, μέσα στα πλαίσια όμως της πραγματικότητας. Αυτούς τους αγώνες άφησε πίσω του, για να αναλάβει τον αγώνα για την αλήθεια ως κληρικός τής Εκκλησίας τού Χριστού: “γνώσεσθε την αλήθειαν, και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς” (Ιω. η΄ 31). Αλλά η αλήθεια δεν διαγράφει την πραγματικότητα, ούτε βέβαια ξαναγράφει την Ιστορία και την ιστορία μας, οπότε, επιστρέφοντας στα κάτω χρόνια του, σύρει αυτές τις γραμμές υπό τον τίτλο, “Η αμηχανία τής Ελευθερίας”: «Τα έχει ολότελα χαμένα / με μας τους ανθρώπους η Ελευθερία, / καθώς κοιτάζει από τα ύψη της, / στων ιδεών τη χώρα, / το άγαλμα στην κεντρική πλατεία / που φέρει τ’ όνομά της, / το οποίο της έστησαν οι στρατοκράτες το πρωί / για να το σπάσουν τη νύχτα οι αναρχικοί!».

Μετά ακολούθησε η εισήγηση της δεύτερης ομιλήτριας κ. Μαργαρίτας Σακελλάρη, Εκπαιδευτικού- Συγγραφέως, η οποία μέσα από την εύστοχη και θεολογική προσέγγισή της, είπε ότι : «Υπάρχει ένας κοινός τρόπος ύπαρξης ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο: η ελευθερία και η αγάπη. Ο άνθρωπος υπάρχει επειδή αγαπά και όχι για να αγαπά, συνδέεται με τους συνανθρώπους του μέσω της σχέσης και όχι της φύσης… έτσι συνδέεται και με τον Θεό. Ο Χριστός είναι παρών στις ανεπιτήδευτες στιγμές μας, μα και στις ανεπιτήδευτες ζωές. Επισκέπτεται και συνταξιδεύει με τον άνθρωπο στη χαρά, στην ειρήνη, στον πόνο, στον θάνατο. Ο Θεός της Βίβλου είναι πάντα ο Θεός της Εξόδου, δηλαδή της Απελευθέρωσης. Πίστη που δεν αμφιβάλλει, είναι μια πεθαμένη πίστη, λέει ο Πασκάλ. Οι Ευαγγελιστές μας έκαναν μετόχους της αβεβαιότητας της πίστης (ζητούν μάλιστα απ’ τον Χριστό να τους προσθέσει πίστη). Η πίστη που έχει νόημα να κρατήσουμε είναι μια πίστη που λογαριάζει τον πόνο του ανθρώπου μα και τη χαρά. Οι «Ωδές πλάϊ στη λίμνη» επιχειρούν τη μύηση σ’ αυτές τις μεγάλες αλήθειες και μας προβάλλουν έναν Θεό – έκπληξη, τον Θεό του κάλλους, της αγάπης, της ελευθερίας, της αξόδευτης ομορφιάς, που μου επιτρέπει να Τον κοινωνώ, αγαπώντας με. Η ποίηση αυτή κομίζει την πρόταση: ελάτε να περπατήσουμε στον δρόμο του Θεού της κένωσης, αφού Αυτός πρώτος περπάτησε στους δικούς μας δρόμους. Η ποίηση αυτή, δεν είναι ακριβώς θρησκευτική, αλλά υπαρξιακή, γιατί ακουμπά τις αναζητήσεις μας, τις ανάγκες μας, τη νοσταλγία και την προσδοκία μας. Μας ταξιδεύει στις πηγές τις αξόδευτες και ανόθευτες. Είναι μια πράξη ευλάβειας προς τον άνθρωπο αφού ευλαβικά υπηρετεί την Αλήθεια και την Ανάγκη του, στους ανευλαβείς καιρούς μας».

Ο π. Δοσίθεος, ο δημιουργός και συγγραφέας της ποιητικής συλλογής του, μέσα σε κλίμα προσωπικής συναισθηματικής φόρτισης δήλωσε ότι θα αποφύγει την αυτοερμηνεία και εξήγηση – σχολιασμό των ποιημάτων του. Επιχείρησε με βιωματικό τρόπο μια αναδρομή στην πορεία της εσωτερικής του ζωής από τα νηπιακά ήδη χρόνια. Η εξελικτική αυτή πορεία διαμόρφωσε το ποιητικό του σύμπαν μέσα στο οποίο κεντρική θέση εξ’ αρχής κατείχε ο Θεός. Ο π. Δοσίθεος αξιολόγησε τον εαυτό του ως εξ’ αρχής homo religiosus (θρησκευτικό άνθρωπο), αλλά και ως homo poeticus (άνθρωπο ποιητή). Ποίηση και θρησκεία αλληλοπεριχωρούνται. Ο αληθινός ποιητής έχει ρόλο ιερατικό. Η ποίηση είναι υπερβατική, πέραν των λεκτικών συμβάσεων «λόγος καθαρός και απεσταγμένος». Ο λόγος που ξέρει όταν πρέπει να σιωπά. Τα θρησκευτικά κείμενα και τα λειτουργικά τοιαύτα (ύμνοι, προσευχές κ.τ.λ) είναι τελικά ποιήματα.

Κορύφωση της θρησκευτικής ποίησης ο π. Δοσίθεος θεωρεί τη μυστική παράδοση. Στην Ορθοδοξία κορυφαίος μυστικός είναι ο Άγιος Συμεών ο νέος θεολόγος (10^ος – 11^ος αιώνας), που τολμά να εκφράσει τη σχέση του με τον Θεό ως ερωτική σχέση. Αναφέρθηκε επίσης στη μυστικιστική ερωτική διάθεση προς το θείο που συναντάμε σε όλες τις θρησκείες. Αναφέρθηκε ειδικά στη μοναχή Rabia από το Ισλάμ και στην Αγία Θηρεσία, τον Άγιο Ιωάννη του Σταυρού και τον Άγιο Βερνάρδο από τη δυτική χριστιανική παράδοση. Επεσήμανε στοιχεία ερωτικού μυστικισμού στη νεοελληνική γραμματεία και αναφέρθηκε στον Άγγελο Σικελιανό, την Όλγα Βότση, μη κρύβοντας την προτίμησή του για την ευγενή μορφή του Νικηφόρου Βρεττάκου. Και κατέληξε ότι σε όλη την δική του εσωτερική πορεία τον συνόδευε η ίδια αίσθηση θεϊκής παρουσίας, που είχε από νήπιο.

Η εκδήλωση έκλεισε με εμπνευσμένη προσλαλιά του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου. Ο Μακαριώτατος εμφανώς συγκινημένος αναφέρθηκε στην πρώτη γνωριμία του με τον π. Δοσίθεο πριν από μισό περίπου αιώνα. Αναφέρθηκε στις κοινωνικοπολιτικές ανησυχίες και αναζητήσεις του π. Δοσιθέου σε εκείνη την κρίσιμη φάση της πολιτικής ιστορίας του τόπου μας. Ο ιδεολογικός εξοπλισμός του π. Δοσιθέου εκείνη την εποχή φάνηκε χρήσιμος γιατί η Εκκλησία τον αξιοποίησε ως γέφυρα επικοινωνίας με χώρους που κατά παράδοση χαρακτηρίζονταν από εκκλησιαστικές προκαταλήψεις. Ασφαλώς αναφερόταν στον χριστιανομαρξιστικό διάλογο της δεκαετίας του ‘80. Ο π. Δοσίθεος με την ευλογία και στήριξη τότε του Μακαριωτάτου εκπροσώπησε επιτυχώς την Τοπική μας Εκκλησία στις διεργασίες αυτές.

Ο Μακαριώτατος αναφέρθηκε ακόμη στη νέα ποιητική συλλογή και είπε: «Μόλις διάβασα τα πρώτα ποιήματα σκέφτηκα: αυτός είναι ο π. Δοσίθεος!». Και απεφάσισε να τον τιμήσει με την αυτοπρόσωπη παρουσία του στην εκδήλωση. Μίλησε επίσης, προκαλώντας αντίστοιχα συναισθήματα στο πολυπληθές ακροατήριο, για τους στενούς δεσμούς του με την πόλη της Λιβαδειάς και συγκεκριμένα πρόσωπα, όπως την εμβληματική γνωστή στους παλαιοτέρους κατάκοιτη γερόντισσα Σουσανιώ, παράδειγμα υπομονής και πίστης.

ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ

Το εσπέρας της Παρασκευής 11 Οκτωβρίου μέχρι το πρωί του Σαββάτου 12 Οκτωβρίου 2024 ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Γεώργιος χοροστάτησε στην ολονυχτία και στη συνέχεια προεξήρχε στη Θεία Λειτουργία, που τελέστηκε στην Ιερά Συνοδική και Σταυροπηγιακή Μονή Οσίου Συμεών του νέου Θεολόγου Καλάμου Αττικής, για τη μνήμη του Οσίου Συμεών του νέου Θεολόγου. Ο Σεβασμιώτατος κήρυξε το θείο λόγο και ευχήθηκε στον Καθηγούμενο της Μονής πανοσ. αρχιμ. π. Συμεών Αναστασίου και την αδελφότητα της Μονής, καθώς και στους προσκυνητές χρόνια πολλά και ευλογημένα.

Από το Μοναστήρι του Καλάμου ο Σεβασμιώτατος μετέβη στη Λαμία, όπου ευχήθηκε στον όμορο Μητροπολίτη Σεβασμιώτατο Φθιώτιδος κ. Συμεών για την ονομαστική του εορτή.

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας ο Σεβασμιώτατος μετέβη στο Μαυρομμάτι για την εκδήλωση αφιερωμένη στην επέτειο της Μάχης της Αγια-Σωτήρας Μαυροματίου με αρχηγό τον Αθανάσιο Σκουρτανιώτη και τα παλληκάρια του. Ο Σεβασμιώτατος τέλεσε επιμνημόσυνη δέηση για τους πεσόντες στη μάχη με την παρουσία όλων των κατοίκων του Μαυρομματίου. Στην εκδήλωση παρουσιάστηκε αναπαράσταση της Μάχης του Μαυρομματίου και παραδοσιακοί χοροί από τον Πολιτιστικό – Χορευτικό Σύλλογο Μαυρομματίου και τον Χορευτικό Σύλλογο Σκούρτων. Ο Σεβασμιώτατος επαίνεσε το Δήμαρχο και τους τοπικούς παράγοντες του χωριού για την εκδήλωση και συνεχάρη όλους όσοι συμμετείχαν στην εκδήλωση και κυρίως το πλήθος των μικρών παιδιών, τα οποία και ευλόγησε. Και τόνισε ότι αυτές οι εκδηλώσεις είναι σημαντικές γιατί μας δείχνουν ποιες είναι οι ρίζες μας.

Την Κυριακή 13 Οκτωβρίου 2024 ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Γεώργιος τέλεσε τη Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Τιμίου Προδρόμου Κυριακίου, στο τέλος της οποίας τέλεσε τα μνημόσυνα κεκοιμημένων ενοριτών.

Το απόγευμα της Δευτέρας 7 Οκτωβρίου 2024 ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Γεώργιος τέλεσε τα θυρανοίξια του Ιερού Παρεκκλησίου Εισοδίων της Θεοτόκου και του Αγίου Αρσενίου  του Καππαδόκη στα Σκούρτα, που έκτισε ο κ. Βασίλειος Ίσσαρης. Ο Σεβασμιώτατος μίλησε στους πιστούς για την έννοια των θυρανοιξίων ενός ναού και τόνισε ότι ένας ναός είναι ένας πνευματικός φάρος. Στα θυρανοίξια συμμετείχαν πάρα πολλοί πιστοί, ανάμεσα στους οποίους και μια γιαγιά 101 ετών, η οποία ευχήθηκε στον Σεβασμιώτατο να πάρει τα χρόνια της, ενώ ο Σεβασμιώτατος ασπάστηκε το χέρι της εκφράζοντας τον σεβασμό του προς την αιωνόβια γιαγιά. Επίσης, ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε τον κτήτορα του Παρεκκλησίου και τον Εφημέριο των Σκούρτων π. Αθανάσιο Ραπτοδήμο και ευχήθηκε σε όλους χρόνια πολλά και ευλογημένα.

Την Κυριακή 6 Οκτωβρίου 2024 0 Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Γεώργιος ιερούργησε στον Ιερό Ναό Αγίων Αναργύρων Δαύλειας και τέλεσε το τεσσαρακονθήμερο Μνημόσυνο της μητέρας του ιατρού κ. Βασ. Κρίκου. Το θείο λόγο κήρυξε ο πανοσ. αρχιμ. π. Ιερώνυμος Κυριαζής.

Το απόγευμα της Παρασκευής 27 Σεπτεμβρίου τ.ε. ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Γεώργιος συμμετείχε στις εργασίες έναρξης του Διεθνούς Αρχαιολογικού Συμποσίου με τίτλο: «Μινύες έως τα πέρατα του κόσμου».

Αρχικά, εξέφρασε τη χαρά του, που παρίσταται στις εργασίες του συνεδρίου και συνεχάρη τους διοργανωτές για τη σκέψη και την πρωτοβουλία να προβούν στην υλοποίησή του μετά από σαράντα χρόνια σε μια περίοδο μάλιστα που συμπίπτουν με τη συμπλήρωση 1150 χρόνων ζωής και μαρτυρίας της «Σκριπούς», δηλαδή του περικαλλούς Ναού της Παναγίας.

Στη σύντομη προσλαλιά του ανέφερε ότι: «Αποτελεί κατά κοινή ομολογία αδήριτη ανάγκη η επαφή με την πολιτισμική μας παράδοση και γενικότερα με τους τόπους μνήμης και τους γεωτόπους με σημαντική πορεία στο διάβα των αιώνων. Στα όρια της μητροπολιτικής μας περιφέρειας έχουμε την εξαιρετική ευλογία να έχουμε τέτοιους χώρους με μακραίωνη ιστορία μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και ο Ορχομενός».

Παράλληλα τόνισε ότι: «Η Τοπική μας Εκκλησία εξ αρχής αγκάλιασε την προσπάθεια πραγματοποιήσεως του συνεδρίου αυτού, που έχει ως στόχο αφενός μεν τη διάσωση της πολιτιστικής κληρονομιάς του Βοιωτικού Ορχομενού και αφετέρου την ανάδειξη όλων των μνημείων της πόλης μας αρχαίων και βυζαντινών, τα οποία δεν είναι απλά βουβές μαρτυρίες του παρελθόντος, αλλά ομολογούν την παιδεία, τον πολιτισμό σε όλες τις εκφάνσεις του, τη δύναμη της πίστης και την αντοχή του Γένους μας».

Ολοκληρώνοντας, επισήμανε τις ιδιαίτερες πτυχές και παραμέτρους της ενοποίησης του λεγομένου αρχαιολογικού πάρκου Ορχομενού, εκφράζοντας ταυτόχρονα την αγωνία του για την καθυστέρηση ολοκλήρωσης του έργου και ευχήθηκε να τελειώσει συνολικά και να υλοποιηθούν όλες οι εργασίες που οι αρμόδιοι φορείς: Υπουργείο Πολιτισμού, Σωματείο «Διάζωμα», Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας έχουν κατά καιρούς υποσχεθεί (βλ. σχετικό βίντεο (2:05:48 – 2:10:15): «Μινύες έως τα πέρατα του κόσμου»: Διεθνές Αρχαιολογικό Συνέδριο στον Ορχομενό – 1η Ημέρα).

Επίσης, ευχαρίστησε τον Βουλευτή Βοιωτίας της ΝΔ κ. Ελ. Κτιστάκη για την παρέμβασή του αναφορικά με την έγκριση δαπάνης επισκευής της στέγης του Ναού της Παναγίας και συνεχάρη τον Βουλευτή του ΠΑΣΟΚ κ. Γ. Μουλκιώτη για την επισήμανσή του προς τους παρισταμένους για την αναγκαιότητα της συνεργασίας και συνεχούς ενημέρωσης όλων των εμπλεκομένων φορέων γύρω από το έργο. Ακόμη, ο Σεβασμιώτατος συμφώνησε απόλυτα και με την τοποθέτηση του πρώην Δημάρχου Ορχομενού κ. Κων/νου Γκιζίμη ότι: «το σημαντικότερο μνημείο που μπορεί να αξιοποιηθεί και να συνεισφέρει σήμερα στην ανάπτυξη του Ορχομενού είναι η Παναγία η Σκριπού».

Προ της λήξης του συμποσίου ο Σεβασμιώτατος λαμβάνοντας το λόγο μεταξύ των άλλων, λόγω της εμπειρίας του γύρω από τα θέματα αυτά ένεκα της διακονίας του στην Ιερά Μονή Οσίου Λουκά εξέφρασε και πάλι την αγωνία του για την ένωση του αρχαιολογικού πάρκου και διερωτήθηκε γιατί ενώ γίνεται προσπάθεια να ζωντανέψουμε τα αρχαία μνημεία από την μια πλευρά από την άλλη υποβαθμίζουμε τα ήδη ζωντανά σε νεκρά!

Τέλος, εκ μέρους της Ιεράς Μητροπόλεως συμμετείχε στο εν λόγω συμπόσιο η Εκπαιδευτικός – MTh και συνεργάτιδα της Μητροπόλεως κα Αρετή Μουλαρά, η οποία έχει ασχοληθεί διεξοδικά με τα χριστιανικά μνημεία της περιοχής, αναπτύσσοντας την εισήγησή της με τίτλο: «Η Παναγία Σκριπού-Η παγκόσμια ακτινοβολία ενός χριστιανικού μνημείου 1150 χρόνων», την οποία και παραθέτουμε στη συνέχεια. Πρόκειται για μια εμπεριστατωμένη και σπουδαία εισήγηση που περιγράφει αναλυτικά και διευκρινίζει πτυχές του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος του χριστιανικού αυτού μνημείου που είναι ένας από τους αρχαιότερους χριστιανικούς ναούς της κατά Βοιωτίαν Εκκλησίας με αδιάκοπη παρουσία μέσα στο χρόνο.
(Για την εισήγησή πατήστε εδώ)