Με ιερή κατάνυξη τελέστηκε η ακολουθία του Ακαθίστου Ύμνου στην Ιερά Μονή του Οσίου Λουκά χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ. Γεωργίου. Στο κήρυγμα του ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στο υμνογραφικό κείμενο του Ακαθίστου Ύμνου που είναι συνδεδεμένος με την εθνική πορεία του Ελληνισμού, ο οποίος αναγνώρισε στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου την ” Υπέρμαχο Στρατηγό ” τη σκέπη και την προστασία του. Εν κατακλείδι ευχήθηκε στο εκκλησίασμα καλό υπόλοιπο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και Καλή Ανάσταση.

Μνήμη Αγίου Αποστόλου Ρούφου του Εκλεκτού- Α΄ Επισκόπου των Θηβών (Κυριακή Ε΄ Νηστειών)

Η κατά Βοιωτίαν Εκκλησία μέσα στην κατανυκτική περίοδο του Τριωδίου, την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, εορτάζει τη μνήμη του τοπικού μας Αγίου, του Αποστόλου Ρούφου του Εκλεκτού, πρώτου  Επισκόπου Θηβών, όπου στην πόλη της Θήβας υπάρχει περικαλλής Ναός προς τιμήν Του.

Στο συναξάρι του Αγίου διαβάζουμε: «Τῇ Η΄ τοῦ μηνός Ἀπριλίου μνήμη τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἐκ τῶν ἐβδομήκοντα, Ἡρωδίωνος, Ἀγάβου, ΡΟΥΦΟΥ, Φλέγοντος, Ἐρμοῦ καί Ἀσυγκρίτου».

Συνέχεια ανάγνωσης

       Στις 30 Μαρτίου 2016 το απόγευμα ο Μητροπολίτης μας ετέλεσε Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Στειρίου και την επομένη ημερα, 31 Μαρτίου 2016 Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία για τους μαθητές των σχολείων της κωμοπόλεως Βαγίων.

Πανηγυρικώς εορτάστηκε στην Ιερά Μητρόπολη Θηβών και Λεβαδείας  την Κυριακή Β’ Νηστειών η μνήμη του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης. Ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Γεώργιος χοροστάτησε στον Κατανυκτικό Εσπερινό το απόγευμα στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Παύλου, όπου ετέθη προς προσκύνησιν και ευλογία των πιστών η Αγία κάρα του Οσίου και Θεοφόρου πατρός Δαβίδ του εν Ευβοία.

       Μέ μεγάλη ἐπιτυχία πραγματοποιήθηκε ἡ Ἑσπερίδα-Ἐκδήλωση, πού συνδιοργάνωσαν ἡ Ἱερά Μητρόπολη Θηβῶν καί Λεβαδείας καί ὁ Ἱερός Προσκυνηματικός Ναός τοῦ Ἁγίου Ρηγίνου Λεβαδείας, τήν Δευτέρα 28 Μαρτίου 2016, στό Συνεδριακό Κέντρο τοῦ Ἐπιμελητηρίου Βοιωτίας, μέ θέμα:«1821 Η ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑ».

         Ἡ συγκεκριμένη ἐκδήλωση ὑλοποιήθηκε μέ ἀφορμή τήν ἐθνική ἐπέτειο τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821, ἀλλά καί τῆς ἐκδόσεως τῆς ἱστορικῆς- ἐπιστημονικῆς μελέτης τοῦ κυρίου Γεωργίου Καραμπελιᾶ γιά τό θέμα αὐτό. Ἡ προσέλευση  ἦταν μεγάλη καί τό ἀκροατήριο ἀπαρτιζόταν ἀπό ὅλα τά κοινωνικά καί ἰδεολογικά στρώματα τῶν συμπολιτῶν μας.

       Στήν προσλαλιά του ὁ π.Ἀλέξιος Σαμαρτζῆς, ἀνέφερε μεταξύ τῶν ἄλλων, τά ἑξῆς: Εἶναι γνωστή ἡ πορεία τοῦ συγγραφέα Γιώργου Καραμπελιᾶ. Πρόκειται γιά ἕναν ἄνθρωπο μέ μεγάλα διανοητικά προσόντα, μέ ἰσχυρή κριτική σκέψη καί διεισδυτικότητα. Στο βιβλίο του ὁ συγγραφέας κάνει λόγο γιά «στρέβλωση τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, ἡ ὁποῖα ἄγγιξε τά ὅρια τῆς καθολικῆς ἀποδόμησής της κατά τίς δεκαετίες 1990 καί 2000».

       Ἡ Τοπική μας Ἐκκλησία, εὐαισθητοποιημένη σέ θέματα πού ἀφοροῦν τήν ἱστορία καί τήν ὕπαρξη τοῦ Γένους μας, ἀποφάσισε νά πραγματοποιήσει τήν σημερινή ἐκδήλωση, ἡ ὁποῖα εἶναι μία ἀπάντηση σέ ὅλους αὐτούς πού προσπάθησαν καί προσπαθοῦν νά διαστρεβλώσουν τήν ἱστορία μας.

       Στή συνέχεια πῆρε τόν λόγο ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Θηβῶν καί Λεβαδείας κ. Γεώργιος, ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ συνεχάρη καί εὐχαρίστησε τόν συγγραφέα Γιῶργο Καραμπελιᾶ γιά τήν παρουσία του καί τήν ἄρτια ἐπιστημονική ἱστορική μελέτη του, κήρυξε τήν ἔναρξη τῆς Ἑσπερίδος.

        Στόν σύντομο χαιρετισμό του ὁ Σεπτός Ποιμενάρχης μας ἀναφέρθηκε μέ σαφήνεια στό μεγάλο γεγονός τῆς Παλλιγγενεσίας, ἀλλά καί εἰδικότερα στόν ξεσηκωμό στή Ρούμελη, ὅπου ἡ Ἐπανάσταση και ἡ ὀρκωμοσία τῶν ὀπλαρχηγῶν ξεκίνησε ἀπό τό Βασιλομονάστηρο τοῦ Ὁσίου Λουκᾶ.

            Μεταξύ τῶν ἄλλων ὁ Σεβασμιώτατος εἶπε τά ἑξῆς: Εἶναι προφανές ὅτι κάθε μεγάλο γεγονός, καθοριστικό γιά τήν ἱστορική πορεία ἑνός ἔθνους, γίνεται ἀντικείμενο ἔρευνας καί ἑρμηνείας ἀπό μέρους τῶν διανοουμένων τῶν διαφόρων ἰδεολογικῶν καί κοινωνικοπολιτικῶν τάσεων, οἱ ὁποῖοι προβαίνουν στήν ἀναλυτική καί ἑρμηνευτική διαδικασία ὑπό τό πρίσμα τῆς κατεύθυνσης πού ὑπαγορεύει ἡ γενικώτερη τοποθέτησή τους. Αὐτό συνέβη καί μέ τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1821.

           Προβλήθηκαν κατά κόρον ἀναλύσεις καί ἑρμηνεῖες καθορισμένες ἀπό συγκεκριμένες πολιτικές σκοπιμότητες, οἱ ὁποῖες ἀποσιωποῦν, παρερμηνεύουν καί παρακάμπτουν τόν ἰδιότυπο λαῒκοθρησκευτικό χαρακτήρα τῆς Ἐπανάστασης, τῆς «εὐλογημένης Ἐπανάστασης» κατά τόν Φώτη Κόντογλου. Προφανῶς ὅλοι αὐτοί πού ἀποπειράθηκαν νά διαστρεβλώσουν τήν ἱστορία ἀπό τήν δική τους σκοπιά, δέν μποροῦν νά κατανοήσουν, καθώς θεωροῦν τήν ἀνάσταση τῆς σκλάβας Ρωμιοσύνης μέ τούς παραμορφωτικούς φακούς τῆς δυτικῆς σκέψης.

            Ἡ ἐθναρχοῦσα Ἐκκλησία ἦταν ἡ γέφυρα ἀνάμεσα στούς ραγιάδες καί στόν δυνάστη ἀλλά καί ἡ μοναδική ἀπαντοχή καί προστασία, ἦταν ἡ «κιβωτός» ἡ περιέχουσα καί προστατεύουσα τό Γένος μέσα στό ἀπέραντο πέλαγος τῆς σκοτεινῆς δουλείας. Σάν μάνα καί τροφός ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πότιζε μέ τό μητρικό ἄδολο γάλα της τόν πεινασμένο λαό της. Αὐτή ἦταν ἡ καθοδηγήτρια, ἡ παιδαγωγός, αὐτή διαμόρφωνε τήν  συνείδηση  τοῦ Ἔθνους. Ἔτσι διακρίνουμε ἕνα ἀντιστασιακό ἦθος καί φρόνημα πού θεωρεῖται ὡς ἀναπόσπαστο συστατικό στοιχεῖο τῆς νεοελληνικῆς ταυτότητας. Αὐτό τό διαμορφωμένο ἀπό τήν παράδοση ἦθος ἀπέδωσε συγκεκριμένα ἀποτελέσματα ὡς στάση ζωῆς μπροστά στή δουλεία ἀναδεικνύοντας τό νέφος τῶν νεομαρτύρων.

            Στό τέλος ὁ Σεβασμιώτατος εὐχαρίστησε ὅλους ὅσους σενέβαλαν στήν ὑλοποίηση τῆς ἐκδηλώσεως, τόν δεύτερο ὁμιλητή κ. Χρόνη Βάρσο (ἱστορικό-φιλόλογο), τόν κ. Νικόλαο Κελέρμενο (ἰατρό-συγγραφέα), τόν πρόεδρο τοῦ Ἐπιμελητηρίου Βοιωτίας κ. Παναγιώτη Ἀγνιάδη γιά τήν παραχώρηση τοῦ χώρου, ἀλλά  καί τόν  π. Ἀλέξιο, ὁ ὁποῖος εἶχε τόν γενικό συντονισμό γιά τήν διοργάνωση τῆς Ἑσπερίδος.

            Στόν σύντομο χαιρετισμό του ὁ πρόεδρος τοῦ πάνελ κ. Κελέρμενος ἔκανε λόγο γιά τήν μεγάλη ἐθνικοαπελευθερωτική ἐπανάσταση τοῦ λαοῦ μας, χρησιμοποιώντας τή ρήση τοῦ Στρατηγοῦ Μακρυγιάννη: «ἀγωνιστήκαμε ἀπέναντι σέ ὅλα τά θεριά τῆς γῆς πού πολεμάγανε νά μᾶς φάνε, κόβανε συνέχεια μά ὅλο περίσσευε μαγιά γιά νά συνεχίσουμε».

            Τό συγκεκριμένο βιβλίο, ἀνέφερε ὁ κ. Κελέρμενος, ἀποδομεῖ τούς ἀποδομιστές, μέ τήν πληθώρα τῶν τεκμηρίων καί τῶν στοιχείων πού παρουσιάζει, καρπός ἐργασίας δεκαετιῶν, σέ ἀρχεῖα καί βιβλιοθῆκες, πάνω ἀπό χίλιες οἱ βιβλιογραφικές παραπομπές, πλούσια καί ἀποκαλυπτικά τά στοιχεῖα πού παραθέτει.

            Στή συνέχεια πῆρε τόν λόγο ὁ κ. Βάρσος λέγοντας ὅτι ἡ Ἑλλάδα βιώνει σήμερα μία κρίση, ἡ ὁποῖα ἐκτός ἀπό οἰκονομική εἶναι πνευματική, ἠθική, πολιτισμική καί ἱστορική. Ἀναφέρθηκε στή σημειολογία τῆς ἡμέρας, πού τήν 28^η Μάρτη τοῦ 1821 ὁ Ἀθανάσιος Διάκος ξεκίνησε τόν ξεσηκωμό τῶν Ρουμελιωτῶν ἀπό τό κάστρο τῆς Λιβαδειᾶς καί στήν συνέχεια στήν Μονή τοῦ Ὁσίου Λουκᾶ. Ἔκανε λόγο καί γιά τό τέκνο τῆς πόλεως Λάμπρο Κατσώνη καί τήν ἐμπλοκή του στό ρωσοτουρκικό πόλεμο (1788-1792), γιά τόν ὁποῖο γίνεται εἰδική ἀναφορά ἀπό τόν συγγραφέα.

            Τό βιβλίο τοῦ Γ.Καραμπελιᾶ ἀναφέρεται στήν περίοδο 1700-1821 καί προσπαθεῖ νά θίξει, μέ ἐνάργεια καί πολύ ψύχραιμη ἐπιστημονική ματιά, τήν συνέχεια τοῦ νεώτερου ἑλληνισμοῦ.

         Στήν πρώτη παράγραφο ὁ συγγραφέας ἐξηγεῖ τούς λόγους πού ἔγραψε τό βιβλίο καί γιατί ἐπιδιώκει νά κάνει μία σέ βάθος ἱστορική παρουσίαση. Ὁ κ. Βάρσος, μέ τήν ἐπιστημονική του κατάρτιση, ἀναφέρθηκε στό περιεχόμενο τοῦ βιβλίου μέ  σαφήνεια, κάνοντας τά δικά του σχόλια καί ἑρμηνεύοντας τά γεγονότα, ἀλλά καί τίς συνθήκες πού ἐπικρατοῦσαν τό διάστημα πρίν καί κατά τήν  Ἐπανάσταση.

    Τέλος ἔλαβε τό λόγο ὁ συγγραφέας κ. Καραμπελιᾶς καί, ἀφοῦ εὐχαρίστησε τόν Ἱεράρχη τῆς Βοιωτικῆς Ἐκκλησίας καί τόν π. Ἀλέξιο γιά τήν πρόσκληση, ἀνέφερε ὅτι ἡ ἰδιοπροσωπία τοῦ Ἔθνους μας, ἀλλά καί κάθε ἔθνους, στηρίζεται στήν ἱστορική του διαδρομή. Ἡ ἱστορική μνήμη συνιστᾶ τήν ταυτότητα τοῦ Ἔθνους. Ὅλα αὐτά τά στοιχεῖα ἔκαναν τούς Ἕλληνες νά ἐπιθυμοῦν τήν Παλιγγενεσία τους. Σήμερα ἐπιχειρεῖται ἀποδόμηση τῆς Ἐθνικῆς ταυτότητας, τῆς ἴδιας τῆς ὕπαρξης τοῦ Ἔθνους.

       Στή συνέχεια ὁ ὁμιλητής ἀναφέρθηκε στήν σημασία Οἰκουμενικοῦ Ἑλληνισμοῦ καί τήν δημιουργική σχέση πού ὑπάρχει μεταξύ τῶν Ἑλλήνων καί τῶν ἄλλων λαῶν. Αὐτό τείνει νά χαθεῖ τά τελευταῖα χρόνια μέ ἀποτέλεσμα νά γινόμαστε μιμητές τῶν ξένων παραδόσεων, συνηθειῶν καί ἰδεῶν. Αὐτό συνιστᾶ ἴσως τό μεγαλύτερο πρόβλημα τοῦ νεώτερου ἑλληνισμοῦ καί λέγεται παρασιτικός ἐκσυγχρονισμός. Ἔτσι τό Ἔθνος-Κράτος σήμερα δέν ἔχει τή βούληση καί τήν ἐπιμονή νά συνεχίσει νά ὑπάρχει.

            Ἔκανε λόγο γιά τήν πολλαπλή δράση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τήν περίοδο τῆς δουλείας ἀλλά καί κατά τήν Ἐπανάσταση. Ἀναφέρθηκε ἐπίσης στούς νεομάρτυρες πού, μέ τόν τρόπο τους καί τή στάση τους, ξεσήκωναν τόν λαό ἐνάντια στόν κατακτητή.

          Ἔκανε, ἐπίσης, ἰδιαίτερη ἀναφορά στόν Ρήγα Φεραίο καί στούς τρείς ἐπαναστατικούς ὕμνους πού ἔγραψε μέ βάση τήν λαϊκή παράδοση καί τό Δημοτικό τραγούδι γιά ἐνίσχυση τοῦ φρονήματος τοῦ λαοῦ. Ἡ φιλοσοφία τοῦ Ρήγα ἦταν ὅτι Ὀρθοδοξία καί Ἑλληνισμός εἶναι ταυτόσημες ἔννοιες.

     Τελειώνοντας ὁ λόγιος συγγραφέας ἀναφέρθηκε στήν φράση τοῦ μεγάλου ἀγωνιστῆ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη :«Ἡ ἐπανάστασις ἡ ἐδική μας δέν ὁμοιάζει μέ καμμιάν ἀπ̉ ὅσαις γίνονται τήν σήμερον εἰς τήν Εὐρώπην…..Ὁ ἐδικός μας πόλεμος ἦτο ὁ πλέον δίκαιος, ἦτον ἔθνος μέ ἄλλο ἔθνος». Ἐξέφρασε τήν ἐλπίδα νά συνεχίσουμε νά τιμοῦμε την Ἐπανάσταση τοῦ 1821 καί τούς συντελεστές της καί νά ἀγωνιζόμαστε ἐνάντια σέ ὅλες τίς τάσεις ἀποδομισμοῦ τῆς ἱστορίας μας.

          Μέσα σε πανηγυρικό κλίμα όπως αρμόζει στη θρησκευτική και εθνική μας Παλιγγενεσία εορτάστηκε στην Ιερά Μητρόπολη Θηβών και Λεβαδείας, η εορτή του Ευαγγελισμού της Υπεραγίας Θεοτόκου και της εθνικής επετείου της 25ης Μaαρτίου 1821. Την παραμονή της διπλής εορτής ο Σεβασμιώτατος κ. Γεώργιος χοροστάτησε στον εσπερινό του Ιερού Ναού Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Παραλίας Φάρου Αυλίδος και τον επίκαιρο λόγο κήρυξε ο π. Γαβριήλ Σέρβος.

           Επίκεντρο του εορτασμού ήταν ο Ιερός Ναός Εισοδίων της Θεοτόκου Λεβαδείας ( Μητροπολιτικός ). Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας χοροστάτησε στην Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Λεβαδείας και εν συνεχεία μετέβη στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου για την επίσημη Δοξολογία. Οι καιρικές συνθήκες μπορεί να ματαίωσαν τη μαθητική παρέλαση αλλά τα λόγια του Στρατηγού Μακρυγιάννη στους χαλεπούς καιρούς παραμένουν επίκαιρα για τον επαναπροσδιορισμό των θρησκευτικών και εθνικών αξιών της ζωής μας.

          ” Η ευκή του παπά του ευλογημένου και της πατρίδος μου και θρησκείας μου ως την σήμερον δεν με άφησε ο Θεός να ντροπιαστώ ”. Αυτό τόνισε ο Ποιμενάρχης μας ευχόμενος Χρόνια Πολλά και Ευλογημένα.

   Η ιστορική βυζαντινή μονή του Οσίου Λουκά του Στειριώτου, το μεγάλο σταυροπηγιακό βασιλομονάστηρο της Ρούμελης, αναδείχθηκε στο διάβα των αιώνων όχι μόνο τηλαυγής φάρος της χριστιανικής πίστης και ελπίδας, μα και ακατάλυτο δυναμάρι και έπαλξη των ηρωϊκών αγώνων του Γένους μας, της πονεμένης και αδούλωτης Ρωμιοσύνης, για εθνική ελευθερία και αποκατάσταση.

     Καθ’ όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, από  το 1460 που υποτάχτηκε η Βοιωτία, το μοναστήρι πάλαιψε μεθοδικά και απεγνωσμένα για τη διατήρηση και διάσωσή του και τα κατάφερε. Σαν ποιμένας που προφυλάσσει τα πρόβατά του από τους άγριους λύκους, το μοναστήρι αγκάλιασε τους πτωχούς χωρικούς της περιοχής και τους στήριξε ηθικά, πνευματικά αλλά και υλικά.

     Μετά τα Ορλωφικά ο μεγάλος αρματολός της Ρούμελης καπετάν Ανδρίτσος (Ανδρέας Βερούσης), πατέρας του Οδυσσέα Ανδρούτσου, είχε  μεταβάλει το μοναστήρι σε καταφύγιο και ορμητήριό του, όπως μαθαίνουμε από τα Φωκικά του Κρέμου.

  Οι ραγιάδες δίκαια τον θεωρούσαν προστάτη, εκδικητή και φύλακα της τιμής και της περιουσίας  τους. Τα βλέμματα και οι καρδιές των σκλαβωμένων ήταν στραμμένα στο θρυλικό μοναστήρι. Ύστερα από πολλά ηρωικά κατορθώματα, που ύμνησε με πάθος η λαϊκή μούσα ο καπετάν Ανδρίτσος εγκατέλειψε τη μονή για να ενωθεί με τον ατρόμητο θαλασσομάχο της λευτεριάς Λάμπρο Κατσώνη, που είχε αρχίσει τη δράση του. Ανάμεσα στα παλληκάρια του Ανδρίτσου διακρίθηκαν για την ανδρεία τους και αρκετοί οσιολουκαΐτες μοναχοί, που άλλαξαν το θυμιατό με το καριοφίλι. Λίγο αργότερα η ηρωική δράση του καπετάν Καρκαλέτση (Γεωργίου Σίδερη) από το Στείρι, γύρω στο 1800, έκανε τη μονή του Οσίου Λουκά και πάλι πεδίο συγκρούσεων κλεφταρματολών και Τούρκων.

      Στη μεγάλη έκρηξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα η μονή του Οσίου Λουκά έγινε ο κρατήρας του επαναστατικού ηφαιστείου κατά την επιτυχημένη φράση του ιστορικού Ιωάννου Φιλήμονος. Αυτό που θεωρείται για το Μοριά η Αγία Λαύρα είναι για τη Ρούμελη ο όσιος Λουκάς και πρώτοι οι καλόγεροι ξεκίνησαν με πίστη και θάρρος τον μεγάλο αγώνα.

Αναφέρουμε τους πιο ονομαστούς οσιολουκαΐτες ένοπλους  αγωνιστές του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Ησαΐας Νταλιάνης από το γειτονικό Στείρι, Παΐσιος Μαργέλος από το Δίστομο, Μακάριος από την Αγία Μαρίνα, Νεκτάριος Καμβασηνός από την Αράχωβα, Διονύσιος από το Ζερίκι, Ματθαίος από το Κυριάκι, Αμβρόσιος Κασάρας από τη Λιβαδειά. Όλοι οι αδελφοί της μονής κατά τον Κρέμο «ἐπρωταγωνίστησαν ὁ μέν μᾶλλον, ὁ δ’ ἧττον καί οὐδείς ἔστη θεατής ἀμέτοχος».

  Στις 12 Μαρτίου του 1821 μετά την ακολουθία του εσπερινού στον γυναικωνίτη του Καθολικού αποφασίσθηκε η εξέγερση και ο Επίσκοπος Σαλώνων Ησαΐας, στο παρελθόν Ηγούμενος της μονής και έμπιστος του εθνομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄ όρκισε  τους πρωταγωνιστές στο ιερό Ευαγγέλιο, που μέχρι σήμερα σώζεται στο κειμηλιαρχείο της μονής.

   Στις 27 Μαρτίου την αυγή και ενώ το μοναστήρι ήταν κατάμεστο από ένοπλους αγωνιστές αποφασισμένους για όλα, παρόντος και του θρυλικού Αθανασίου Διάκου και του επίσημου αποστόλου της Φιλικής Εταιρείας Αθ. Ζαρίφη μετά τον όρθρο, ο ίδιος ο Σαλώνων Ησαΐας με επισημότητα βγήκε στον αυλόγυρο μπροστά στο Καθολικό, ευλόγησε τα λάβαρα και τα Ρουμελιώτικα όπλα και εκήρυξε την έναρξη της επανάστασης στη Στερεά Ελλάδα.

     Ο Σαλώνων Ησαΐας, που ανακηρύχθηκε μάλιστα ομόφωνα μέλος της Τριμελούς Επαναστατικής Επιτροπής, μια από τις ευγενέστερες και σεμνότερες μορφές του αγώνα, χάθηκε δυστυχώς νωρίς, πέφτοντας ηρωικά στο πεδίο της τιμής στη μάχη της Χαλκωμάτας-Αλαμάνας.

  Έτσι η μονή του Οσίου Λουκά «οὐ μόνον ἐστία καί ὁρμητήριον τῆς ἐπανάστασης ἀνεδείχθη, ἀλλά καί σύμπαντα τά τέκνα αὐτῆς ἔταξεν ἐν τοῖς προμάχοις τῆς ἀγωνιζομένης πατρίδος».

     Δίκαια, λοιπόν,  έχει ορισθεί η τελευταία Κυριακή του Μαρτίου κάθε χρόνο, ως ημέρα τιμής και μνήμης  με επίσημη εκδήλωση στη Μονή του Οσίου Λουκά, σαν ελάχιστη αναγνώριση και ευγνωμοσύνη για τη μέγιστη συμβολή στον Εθνικό Αγώνα.

Το πρωί της Κυριακής 20 Μαρτίου 2016, ήτοι Κυριακή Α΄ των Νηστειών, εορτή της Ορθοδοξίας, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας ιερούργησε στον Ιερό Ναό Αγίων Θεοδώρων της πόλεως του Ορχομενού και τέλεσε το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο του μακαριστού  Θωμά Κουμπούρα. 

      Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος μίλησε για την εορτή της Ορθοδοξίας, για το μεγάλο έργο της διαφύλαξης και της μαρτυρίας της ορθόδοξης πίστης που έχει αναθέσει στους κληρικούς η αγία μας Εκκλησίας.

     Σε άλλο σημείο της ομιλίας του  αναφέρθηκε στον  Άγ. Ιωάννη τον Δαμασκηνό, ο οποίος λέγει ότι η προσκύνηση είναι σημείο ταπεινώσεως. Προσευχόμενοι ενώπιον των ιερών εικόνων, καταθέτουμε τα αιτήματα μας, διότι η εικόνα λειτουργεί ως μεσίτρια στην προσευχή μας. Με αυτό τον τρόπο η εικόνα γίνεται γέφυρα μέσω της οποίας υπαρξιακά προσκυνούμε την εικονιζόμενη μορφή και κατ’ επέκταση τον Τριαδικό Θεό. Διότι δεν αποδίδεται λατρεία στην ύλη αλλά στο σημαινόμενο πρόσωπο που παριστάνεται.

    Με το πέρας της Θείας Λειτουργίας και την τέλεση του ιερού μνημοσύνου πραγματοποιήθηκε η λιτάνευση των ιερών εικόνων. 

    Το εσπέρας της ίδιας ημέρας τελέστηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου του Καλυβίτου, Βαθέος Αυλίδος  ο Κατανυκτικός Εσπερινός χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ. Γεωργίου και με την παρουσία των ιερέων της Αρχιερατικής Περιφερείας Αυλίδος.

   Ομιλητής του Κατανυκτικού Εσπερινού ήταν ο Πανοσιολ. Αρχιμανδρίτης κ. Νεκτάριος Τσεκούρας, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Σεραφείμ Δομβούς στο νόημα της Μ. Τεσσαρακοστής και για την εορτή της Ορθοδοξίας.

   Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε τον ομιλητή  για την εμπεριστατωμένη ομιλία του  και ευχήθηκε προς πάντας καλή δύναμη στον πνευματικό αγώνα της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.