Η Τοπική μας Εκκλησία δεν ξεχνάει τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη τη βοήθειά μας, ιδιαίτερα τούτες τις κρίσιμες μέρες που ζούμε, και ως στοργική μάνα αγκαλιάζει τα παιδιά Της δίδοντάς τους ένα απαλό χάδι, μέσω του Οργανισμού Κοινωνικών Δομών «Η ΑΡΩΓΗ» της Μητροπόλεώς μας και του Ταμείου Αλληλεγγύης απόρων.

Μάλιστα η Τοπική μας Εκκλησία δεν έχει σταματήσει στιγμή τη στήριξη των συνανθρώπων μας και βρίσκεται αρωγός σε κάθε αναγκεμένο κατά το μέτρο των δυνατοτήτων της.

Έτσι κλιμάκιο της Ιεράς Μητροπόλεως υπό τον π. Δημήτριο Αναδιώτη και π. Κων/νο Σβεντζούρη, λαμβάνοντας όλα τα αναγκαία μέτρα προστασίας, διένειμε 1,7 τόνους τρόφιμα κατ’ οίκον σε 142 οικογένειες εγγεγραμμένες στο μητρώο  δικαιούχων του Οργανισμού «Η ΑΡΩΓΗ», αλλά και σε άλλους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη στις περιοχές  Θηβών και Αυλίδας, καθώς και από μια επιταγή για την αγορά τροφίμων. Οι επιταγές αποτελούν προσφορά της εταιρείας «ΣΩΛΗΝΟΥΡΓΕΙΑ ΚΟΡΙΝΘΟΥ Α.Ε.».

Επίσης, εδόθησαν επιταγές για την αγορά τροφίμων σε 360 οικογένειες που βοηθάει κάθε μήνα ο Οργανισμός της Μητροπόλεώς μας «Η ΑΡΩΓΗ» στην περιοχή της Λιβαδειάς. Οι επιταγές αποτελούν προσφορά της εταιρείας «ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΟΜΙΛΟΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ».

Επίσης, επειδή αυτή τη χρονική στιγμή, λόγω των έκτακτων μέτρων, δεν είναι εύκολη η δια ζώσης επικοινωνία και συνάντηση των φοιτητών της Μητροπολιτικής μας επαρχίας με τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας, όπως γινόταν άλλες φορές που ο Σεβασμιώτατος έδινε προσωπικά τα οικονομικά βοηθήματα στους φοιτητές, φέτος η Ιερά Μητρόπολή μας κατέθεσε ένα ποσό στους προσωπικούς τραπεζικούς λογαριασμούς 58 Φοιτητών δίνοντάς τους μια βοήθεια στον αγώνα των σπουδών τους.

Οι Ιερές Ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας από την Ιερά Μητρόπολη Θηβών και Λεβαδείας θα μεταδοθούν από τον ραδιοφωνικό σταθμό «ΣΕΙΡΙΟΣ FM 95,8» ως εξής:

Κυριακή των Βαΐων

8:00 π.μ.: Θεία Λειτουργία από τον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Θηβών.

7:00 μ.μ.: Ακολουθία του Νυμφίου από τον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Λεβαδείας.

Μεγάλη Δευτέρα 7:00 μ.μ.: Ακολουθία του Νυμφίου από τον Ιερό Προσκυνηματικό Ναό του Αγίου Ρηγίνου  Λεβαδείας.

Μεγάλη Τρίτη 7:00 μ.μ.: Ακολουθία του Νυμφίου από τον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Λεβαδείας.

Μεγάλη Τετάρτη 7:00 μ.μ.: Ακολουθία του Νιπτήρος από τον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Λεβαδείας.

Μεγάλη Πέμπτη 7:00 μ.μ.: Ακολουθία των Αγίων Παθών από τον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Λεβαδείας.

Μεγάλη Παρασκευή 7:00 μ.μ.: Ακολουθία του Επιταφίου Θρήνου από τον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Λεβαδείας.

Μέγα Σάββατο 11:00 μ.μ.: Ακολουθία της Αναστάσεως από τον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Λεβαδείας.

Επίσης, η Θεία Λειτουργία την Κυριακή των Βαΐων και η Ακολουθία των Αγίων Παθών την Μεγάλη Πέμπτη θα μεταδοθούν και μέσω της ιστοσελίδας της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας https://pste.gov.gr (https://www.youtube.com/watch?v=U19G0Zolb40&feature=emb_title).

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Γερόντισσα Μαγδαληνή

Καθηγουμένη και Κτητόρισσα του

Ιερού Ησυχαστηρίου

«Μήτηρ του Ηγαπημένου»

 Την Δευτέρα 6 Απριλίου το απόγευμα, κοιμήθηκε η Μακαριστή Γερόντισσα του Ιερού Ησυχαστηρίου της Μητρός του Ηγαπημένου. Εκοιμήθη μέσα στη δοκιμασία του λαού, μέσα στην Αγία και Μεγάλη Σαρακοστή, με την προσδοκία της Ανάστασης. Θα έλεγε κανείς, εκοιμήθη όπως έζησε, μέσα από πειρασμούς αλλά με τα μάτια της ψυχής της στραμμένα στον Ζώντα Θεό. Η νεκρώσιμος ακολουθία έγινε την Τρίτη το απόγευμα από τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας κ. Γεώργιο, με την συμμετοχή μόνο της αδελφότητας, λόγω των συνθηκών της επιδημίας, μέσα σε κλίμα συγκίνησης, αφού η Μακαριστή Γερόντισσα Μαγδαληνή υπήρξε στήριγμα πολλών ανθρώπων, που νοερά βρίσκονταν εκεί την ώρα αυτή.

Ο Όσιος Σωφρόνιος κτήτορας της Ιεράς Μονής του Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας, και μαθητής του Οσίου Σιλουανού του Αθωνίτου, αρχίζοντας την βιογραφία του μακαριστού Γέροντά του γράφει: «Η ζωή του μακαρίου Γέροντος Σιλουανού εξωτερικώς παρουσιάζει ολίγον ενδιαφέρον, από του «εγεννήθη» έως του «ετελεύτησε», όπως αναγράφει το αρχείο της Μονής περί αυτού, το πάν είναι πτωχόν, και μάλλον μικρού ενδιαφέροντος. Να εγγίσωμεν δε την εσωτερικήν ζωήν του ανθρώπου  ενώπιον του Θεού είναι αδιακρισία. Να διανοίξωμεν εις τας πλατείας του κόσμου την «βαθείαν» καρδίαν του Χριστιανού αποτελεί σχεδόν ιεροσυλίαν. Πεπεισμένοι εν τούτοις ότι ο Γέρων μεταστάς νυν εκ του κόσμου ως νικητής του κόσμου ήδη ουδέν φοβείται, ουδέν δύναται πλέον να διαταράξη την αιώνιαν εν τω Θεώ ανάπαυσιν αυτού, επιτρέπομεν εις εαυτόν την απόπειραν έστω και ολίγα τινά εκ της εξόχως και πλουσίας και βασιλικώς υψηλής βιοτής αυτού, αποβλέποντες εις την ωφέλειαν εκείνων των ολίγων, οίτινες ωσαύτως ελκύονται προς την θείαν ταύτην ζωήν».

Με αυτή την συνείδηση, ότι η μακαριστή Γερόντισσα Μαγδαληνή δεν διατρέχει πλέον κίνδυνο από λόγους θαυμασμού, και αποβλέποντας στην ωφέλεια των λίγων που επιθυμούν και έλκονται από την θεία ζωή, θα προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε λίγες πτυχές της ζωής της μακαριστής Γερόντισσας, που πάλεψε ανδρεία στην ζωή της να κατακτήσει μέσα της τον Χριστό.

Η Γερόντισσα Μαγδαληνή, (κατά κόσμον Βασιλική Καπαρού), γεννήθηκε το 1936 στην Αθήνα, σε μια παραδοσιακή οικογένεια της εποχής εκείνης. Ήταν το δεύτερο παιδί από τα τρία που είχαν οι γονείς της, και από την νεανική της ηλικία γνώρισε τον πόνο των ανθρώπων, αφού ως παιδί ακόμα, έζησε το θάνατο του αδελφού της σε ναυάγιο.

Συνδέθηκε με τις «Χριστιανικές Ενώσεις» του π. Αγγέλου Νησιώτη, στο κατηχητικό της ενορίας της. Παρά το ότι δεν καλλιεργούσαν μοναχικό πνεύμα, προετοίμασαν ωστόσο πολλούς μοναχούς με τις κατηχήσεις και τα βιβλία που εξέδιδαν. Έλεγε συχνά η Μακαριστή όταν αναφερόταν στα παλιά ότι, η κατηχήτριά της, η οποία ήταν απόφοιτος του δημοτικού, τους έκανε θέματα από την Φιλοκαλία.

Έτσι άρχισε να φυτρώνει και ο σπόρος της καλογερικής που ο Χριστός είχε φυτέψει, και στην δική της ταπεινή ψυχή. Αγάπησε τον μοναχισμό και κατάλαβε με την καρδιά της το νόημα της θυσίας του Χριστού που για να αγιάσει με το θεϊκό αίμα Του τον πιστό λαό, έδειξε «το υπερβάλλον μέγεθος» της ταπεινής αγάπης Του και έπαθε «έξω της πύλης». Κατανόησε ότι οι μοναχοί, για να ανταποδώσουν την ταπεινή ευγνωμοσύνη τους προς «τον αγοράσαντα αυτούς Δεσπότην», «εξέρχονται προς Αυτόν έξω της παρεμβολής» του κόσμου τούτου. Με όλο αυτόν τον αγγελικό χορό των μοναχών συντάχθηκε και η μακαριστή, για να βαστάξει «τον ονειδισμό» Του, και να υπομείνει την αισχύνη της πνευματικής της πτωχείας. Έτσι στη φιλότιμη και θεοπρεπή αυτή ανταπόδοση, το μοναστήρι έγινε ο τόπος της ευχαριστίας και της μετανοίας της.

Για χρόνια είχε πνευματικό τον π. Παύλο Νικηταρά, πνευματικό παιδί του Αγίου Αμφιλοχίου της Πάτμου, και στη συνέχεια συνδέθηκε με τον μακαριστό Δημητριάδος κυρό Ηλία Τσακογιάννη, τον και κτήτορα αυτού του ιερού Ησυχαστηρίου. Εκείνος διέκρινε τα χαρίσματα με τα οποία ο Θεός προίκισε την καρδιά της. Χαρίσματα που αύξησε και πολλαπλασίασε τα χρόνια που ακολούθησαν. Το σπουδαιότερο δε από αυτά, την αγάπη που την εκδήλωνε με κάθε τρόπο σε όλους, αλλά κυρίως στις ευλογημένες ψυχές που ήρθαν κοντά της. Η συγκατάβαση στην ασθενή ψυχή και η ανοχή με υπομονή στα ελαττώματα για την θεραπεία, ήταν αυτά που την καθιέρωσαν ως μητέρα πνευματική, που έμαθε να επουλώνει τις πληγές. Άνθρωπος της συγχώρεσης και της συμπόρευσης. Εξαντλούσε κάθε ρανίδα των δυνάμεών της στη διακονία των αδελφών.

Παρά το αδύναμο και συχνά ασθενικό της σώμα, είχε ανδρεία ψυχή και στάθηκε νικήτρια στους αγώνες και τους κόπους της καλογερικής. Στις αγρυπνίες, στα ξενύχτια, στις ασθένειες, στην ακολουθία, στον αγώνα για την απόκτηση της χάριτος. Γνώριζε καλά ότι ο Θεός προίκισε τον άνθρωπο με απίστευτο νου για τη θεωρία Του και για την προκοπή στην ανάπτυξή του αυτή, ώστε να φθάσει στην τελείωση. Του έδωσε επίσης μία κατευθυντήρια εντολή: “Ἀπό παντὸς ξύλου… βρώσει φαγῇ, ἀπὸ δὲ τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρόν, οὐ φάγεσθε ἀπ’ αὐτοῦ…”.

Η εντολή αυτή, να μη φάγει από τον καρπό τού δένδρου τής γνώσεως τού καλού και τού κακού, ήταν αναγκαία για τον άνθρωπο πού βρισκόταν ανάμεσα στην κτιστή ορατή δημιουργία και τον άκτιστο παράδεισο τού Θεού. Υπογράμμιζε την κτιστότητά του, και επομένως κρατούσε ταπεινό το πνεύμα του στη σωστή θεωρία μέσα στα όρια των δυνατοτήτων τής φύσεως του.

Σκοπό είχε να τού δώσει το μέσο να θεωρεί την ορατή φύση, ώστε να μυείται στο νοερό κόσμο, και με αυξανόμενη την ευγνωμοσύνη και ευχαριστία να “πληρωθῇ εἰς πᾶν τὸ πλήρωμα (τῆς ἀγάπης) τοῦ Θεοῦ’’.

Ο πρωτόπλαστος όμως υπερηφανεύτηκε για τη βασιλική του εξουσία πάνω στον κτιστό κόσμο και υπέπεσε στον πειρασμό πού τού εισηγήθηκε ο εχθρός: να γίνει θεός, χωρίς να υποταγεί στην εντολή τού Θεού, χωρίς να εξαρτάται από κανένα, τελικά χωρίς Θεό».

Σ᾽ αυτή την εσωτερική μάχη η Μακαριστή Γερόντισσα πάλεψε με όλες της τις δυνάμεις σε κάθε μετερίζι του πνευματικού αγώνα. Συχνά την έβλεπε κανείς να δέχεται τους πειρασμούς ταπεινά, εκθέτοντας και εξευτελίζοντας τον εαυτό της από την μία, και από την άλλη εκθειάζοντας τα χαρίσματα των αδελφών. Θρηνούσε για την ανεπάρκειά της και παρακαλούσε να βρει έλεος παρά Θεού. Θεωρούσε ότι δεν πρόσφερε τίποτα στις αδελφές της, και με ευχαρίστηση δεχόταν υποδείξεις για τα σφάλματά της. Ακόμα και όταν κάποια παρεκτροπή γινόταν και ήταν φανερό το πταίσμα της αδελφής, εκείνη έλεγε «είμαι και εγώ υπεύθυνη γι᾽ αυτό».

Στα δύσκολα διακονήματα και στις πιο βαριές δουλειές, πρώτη να δώσει το παράδειγμα. Στην ανέγερση της Μονής εργάσθηκε με πολύ πόθο. Έσκαβε με τα χέρια της  να βγάλει πέτρες για να κτίσει ο εργάτης τις ξερολιθιές. Χαιρόταν που παρά τις δυσκολίες ο Θεός άνοιγε δρόμους. Όταν την ρωτούσες για κάτι όμορφο που αποκτούσε η Μονή: «Αυτό που το αγοράσατε Γερόντισσα»; Απαντούσε σχεδόν στερεότυπα: «Η αδελφή Πελαγία φρόντισε γι´ αυτό», και χαιρόταν βαθιά που ο Θεός την αξίωσε όπως συχνά μου έλεγε να συμπορευθεί μαζί της. Έβλεπε σε όλες τις αδελφές την χάρη του Θεού, και προσπαθούσε να τις στερεώσει στο αγαθό. 

Αλλά και στα προβλήματα των ανθρώπων που επισκέπτονταν την Μονή ήταν ακοίμητος φρουρός. Ήταν τέτοιος ο πόθος της να συμμετέχει στον πόνο των ανθρώπων που παρά το πρόγραμμα της Μονής, όταν την καλούσαν στο τηλέφωνο μέσα στην νύχτα, εκείνη ήταν έτοιμη να δώσει και αυτές τις λίγες ώρες της ξεκούρασης της για να απαλύνει τον πόνο των αναγκεμένων ανθρώπων. Χαιρόταν να βλέπει τα παιδιά και να μαθαίνει νέα τους. Παρηγορούσε τους γονείς και τους έδινε κουράγιο να αγωνισθούν τον καλό αγώνα.

Αγάπησε πολύ τον Χριστό και τον ευγνωμονούσε πάντοτε που την αξίωσε να γίνει μοναχή. Άνθρωπος προσευχής, αγάπησε τόσο το κελί όσο και την ακολουθία στο ναό. Πρώτη στη Θεία Λατρεία, που παρά τους πόνους των ποδιών της προσπαθούσε να στέκεται όρθια και προέτρεπε και τις αδελφές με το παράδειγμά της. Την ενοχλούσε η παραμικρή αταξία στο ναό, γιατί δυσκόλευε την συγκέντρωση του νου από την διάχυση.

Ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή της ήταν οι παροιμιώδεις ελεημοσύνες. Έκανε ελεημοσύνες σε τέτοιο βαθμό ώστε πολλοί να την παρεξηγούν ή ακόμη και να την εκμεταλλευθούν. Εκείνη ωστόσο πάντα επέμενε ότι έπρεπε ως μοναχοί να στερηθούμε εμείς για να ανακουφίσουμε τον πόνο του άλλου. Έδινε με απίστευτη ευκολία ό,τι είχε. Θα έλεγε κανείς ότι ζούσε για να δίνει. Έπαιρνε ζωή από αυτό.  Όταν από ευγένεια την ευχαριστούσε κάποιος γι´ αυτό, εκείνη έκανε πως δεν καταλάβαινε. Τέτοια περιστατικά έχουν πολλοί να διηγηθούν. 

Είχε μεγάλο σεβασμό στους ιερείς. Τους υποδεχόταν πάντοτε με το ράσο της. Έτρεφε μεγάλη εμπιστοσύνη στον επίσκοπο και στην Εκκλησία παρά τις δυσκολίες που πέρασε με τα εκκλησιαστικά γεγονότα της εποχής.

Παρούσα, με τις πρώτες αδελφές, (λαϊκές τότε), όταν η Χάρις του Θεού ακούμπησε τούτο τον βράχο και το Ησυχαστήριο ξεκίνησε τη ζωή του. Αυτό έγινε, με την άδεια και ευλογία του Μακαριστού Μητροπολίτου Θηβών και Λεβαδείας κυρού Νικοδήμου το 1976, σε τόπο που υπέδειξε ο τότε πρωτοσύγκελος και νυν Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος. Στις 17 Σεπτεμβρίου 1978, φόρεσε το μοναχικό τριβώνιο από τον Μακαριστό κυρό Νικόδημο, και στις 6 Αυγούστου του 1983 έλαβε το μέγα αγγελικό σχήμα.

Στο ξεκίνημα της καλογερικής της, με την παρακίνηση και την ευλογία του π. Ηλία, ζήτησε και βοηθήθηκε πολύ, από τα μοναστήρια του αγίου Ιωάννου Μακρινού, και του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου της Σουρωτής. Συνδέθηκε με τον άγιο Παΐσιο, τον οποίο συμβουλευόταν για πνευματικά θέματα αλλά και για πρακτικά πάνω στην πηδαλιουχία του μοναστηριού που της εμπιστεύθηκε ο Θεός. Μέσα από την επικοινωνία αυτή απέκτησε ορθή καλογερική συνείδηση, και συναίσθηση της σοβαρότητας του πνευματικού αγώνα. Κατάλαβε βαθύτερα ότι ο μοναχισμός αποτελεί χάρισμα του Αγίου Πνεύματος. Μέσα από την οδό του μοναχισμού ο μοναχός εξασφαλίζει δυνατότητα και τρόπο ζωής, στα οποία «ευαρεστείται» ο Θεός. Συνειδητοποίησε σε μεγαλύτερο βάθος την αξία και το νόημα του μοναχισμού, που αποτελεί θυσία στο Θεό, που δοξάζει το Όνομά Του και την φιλανθρωπία Του. Ελκύει την θεία Χάρη, που καθαίρει την καρδιά και την ετοιμάζει για κατοικητήριο της Αγίας Τριάδος.

Η θύραθεν γνώση που είχε αποκτήσει την βοήθησε αρκετά στην διοίκηση της Μονής. Είχε τελειώσει την Ανωτάτη Βιομηχανική Πειραιώς και δούλεψε ως διοικητική υπάλληλος στο Ι.Κ.Α. Είχε χάρισμα να επιβάλλεται αθόρυβα και να συνεργάζεται με τους πιο δύσκολους χαρακτήρες. Κατάλαβε ωστόσο ότι αυτό που θα την βοηθήσει στην καθοδήγηση των ψυχών δεν είναι μόνο τα εφόδια της κοσμικής σοφίας αλλά η απόκτηση του ταπεινού φρονήματος. Γι´ αυτό αγάπησε την ταπείνωση, ζητούσε την τελευταία θέση και δούλεψε με πολλή αυτομεμψία αναλαμβάνοντας πάντοτε την ευθύνη. Δείγμα αυτής της στάσης ζωής ήταν το ότι τιμωρούσε και τον εαυτό της, όταν γινόταν κάποια παρεκτροπή από κάποια αδελφή.

Με αυτοθυσία περνούσε τις ασθένειες. Όταν κάποτε έπρεπε να διακομισθεί στο νοσοκομείο λόγω βαριάς πνευμονίας, δεν δέχθηκε. Έμεινε στο ξυλοκρέβατό της, το οποίο διατήρησε μέχρι την ασθένειά της.

Τα τελευταία χρόνια η ασθένεια την καθάρισε και λεύκανε και τις πιο μικρές απόκρυφες πτυχές της ψυχής της. Η οικογένειά της η πνευματική, δηλαδή οι αδελφές του Ησυχαστηρίου, που την διακόνησαν με θερμό ζήλο, όπως και η Γερόντισσα Παρασκευή από το Ησυχαστήριο της Αναλήψεως, και ο ιατρός κ. Παστωρμάς, μαρτυρούν ότι, παρά τον εκφυλισμό που της προκάλεσε η ασθένεια στον εγκέφαλο, και σε όλα τα μέλη της, δεν έπαψε να διδάσκει με το παράδειγμά της. Έλεγε πάντοτε «δόξα τω Θεώ, όλα μας τα έδωσε».

Έφτασε όμως η ώρα της εξόδου. Μετά από μια μακρόχρονη ασθένεια, μετά από ένα ταξίδι με πολλά όμορφα αλλά και πολλά άσχημα. Μετά από μια συμπόρευση με όλα τα συνεπακόλουθα που μπορεί να έχει, τις δυσκολίες, τις προστριβές, τις υπερβάσεις, την αγάπη, την θυσία, έφτασε το τέλος γι´ αυτήν εδώ τη ζωή, αλλά ταυτόχρονα ξεκινάει, ή μάλλον συνεχίζει η αθάνατη ψυχή σε έναν άλλο τρόπο ύπαρξης.

Τα λόγια του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου στην κοίμηση της αδελφής του, ηχούν τούτες τις στιγμές πολύ γνώριμα. Έγραφε: «Ἐπόθει μὲν τὴν ἀνάλυσιν· καὶ γὰρ εἶχε πολλὴν πρὸς τὸν καλοῦντα τὴν παρρησίαν».  

Πόθησε και η μακαριστή Γερόντισσα Μαγδαληνή την δική της «ανάλυση» γιατί είχε πολύ παρρησία προς Αυτόν που την κάλεσε. Παρρησία όχι γιατί θεωρούσε άξιο τον εαυτό της, αλλά γιατί αγάπησε πολύ τον Χριστό. Με την κοίμησή της το απόγευμα της Δευτέρας της 6ης Απριλίου μετατίθεται στον ουρανό ένα μεγάλο κεφάλαιο, ένα προσευχητικό θυσιαστήριο, των Μοναστηριών και των Ησυχαστηρίων που κοσμούν την γη της Βοιωτίας. 

Την παρακαλούμε να μας συγχωρέσει για την ανεπάρκειά μας, και ικετεύουμε τον Θεό που τόσο πόθησε να σβήσει όλα εκείνα που μπορεί να αποτελούν σπίλο στην ψυχή της και να της χαρίσει την θέα του Προσώπου Του εις αιώνας αιώνων.

Επιμέλεια κειμένου πανοσ. Αρχιμανδρίτης π. Σιλουανός Πεπονάκης, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Γεωργίου Μαυρομματίου

Η Ιερά Μητρόπολη Θηβών και Λεβαδείας αναγγέλλει την προς Κύριον εκδημία της οσιωτάτης Καθηγουμένης του Ιερού Ησυχαστηρίου «Η Μήτηρ του Ηγαπημένου» στο Κλειδί, μοναχής Μαγδαληνής Καπαρού.

Η εξόδιος ακολουθία τελέσθηκε την Τρίτη 7 Απριλίου 2020 από τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας κ. Γεώργιο, κεκλεισμένων των θυρών, λόγω των μέτρων προστασίας από τον κορωνοϊό, μόνο με την παρουσία της αδελφότητας.

Η μακαριστή Γερόντισσα υπήρξε από τις πρώτες μοναχές και πρώτη Ηγουμένη του Ιερού Ησυχαστηρίου, που ίδρυσε το 1976 ο μακαριστός Μητροπολίτης πρώην Δημητριάδος κυρός Ηλίας Τσακογιάννης.

Η μακαριστή Γερόντισσα διακρίθηκε για την αγάπη της στο μοναχισμό, για την υπακοή της στην Εκκλησία, την σύνεση και την εργατικότητά της. Η παρουσία της και η χριστιανική μαρτυρία της υπήρξε στήριγμα και ενίσχυση για την ευρύτερη περιοχή, καθώς και για τους πολλούς προσκυνητές του Μοναστηριού της στα 42 χρόνια της οσιακής ζωής και πολιτείας της. Η μακρά διάρκεια της ασθενείας της την ανέδειξε άνθρωπο του Θεού με πίστη και αφοσίωση, άνθρωπο υπομονής και καρτερίας, σηκώνοντας αγόγγυστα το σταυρό της δοκιμασίας της.

Είναι δε πολύ συγκινητική η αγάπη και η στοργή με την οποία την περιέβαλαν οι μοναχές της καθόλη τη διάρκεια της ασθενείας της.  

Η κατά Βοιωτίαν Εκκλησία εύχεται ο Κύριος της ζωής και του θανάτου να αναπαύῃ την εκλεκτήν ψυχήν της εν σκηναίς δικαίων και εν χώρᾳ ζώντων, και να αναδείξει αντάξια διάδοχό της για την συνέχιση της πνευματικής πορείας της Αδελφότητας.

Στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Λεβαδείας την Παρασκευή 3 Απριλίου 2020, τελέσθηκε η ακολουθία του Ακαθίστου Ύμνου. Η ακολουθία τελέσθηκε κεκλεισμένων των θυρών, λόγω των μέτρων προστασίας από τον κορωνοϊό, από τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας κ. Γεώργιο πλαισιούμενο από τους δύο ιερείς του Ναού και τους δύο ψάλτες.

Ο Σεβασμιώτατος απευθυνόμενος, μέσω του ραδιοφώνου, στους πιστούς ανέφερε ότι η ανθρωπότητα ανεβαίνει το δικό της Γολγοθά και εναποθέτουμε την ελπίδα μας στον Χριστό. Ευχήθηκε η μορφή της Παναγίας να μας δίνει δύναμη και κουράγιο να αντέξουμε, και όταν περάσει το σύννεφο αυτό της δοκιμασίας όλοι μαζί να είμαστε μέσα στο Ναό που τώρα είναι άδειος, να υμνήσουμε τον Θεό.

Επίσης, ευχαρίστησε τον ραδιοφωνικό σταθμό «ΣΕΙΡΙΟΣ FM 95,8» για τις μεταδόσεις των ακολουθιών, ευχόμενος καλή δύναμη στους υπευθύνους του Σταθμού.

Και την Κυριακή 5 Απριλίου, Κυριακή Ε΄ των Νηστειών, η Θεία Λειτουργία τελέστηκε στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκο Λεβαδείας, κεκλεισμένων των θυρών, και μεταδόθηκε από τον ραδιοφωνικό σταθμό «ΣΕΙΡΙΟΣ FM 95,8», όπως και η ακολουθία του Ακαθίστου Ύμνου.

Λόγω των έκτακτων μέτρων αναστολής τέλεσης των ακολουθιών στους Ιερούς Ναούς στα πλαίσια προστασίας από τον κορωνοϊό:

Η Θεία Λειτουργία, την Κυριακή 5 Απριλίου 2020, θα τελεσθεί στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Λεβαδείας, από τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας κ. Γεώργιο, κεκλεισμένων των θυρών, και θα μεταδοθεί από τον ραδιοφωνικό σταθμό «ΣΕΙΡΙΟΣ FM 95,8» από τις 8:00 π.μ. – 10:30 π.μ.

ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ,

ΟΣΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗ

Ο παπα-Εφραίμ Κατουνακιώτης γεννήθηκε το 1912 στο Αμπελοχώρι Θηβών. Ο πατέρας του ονομαζόταν Ιωάννης Παπανικήτας και η μητέρα του Βικτωρία. Το κοσμικό όνομά του ήταν Ευάγγελος. Στη Θήβα, όπου είχε μετακομίσει η οικογένεια του, σε σπιτικό κοντά στον περικαλλή Ναό της Μεγάλης Παναγίας τελείωσε το Γυμνάσιο αλλά η Χάρις του Θεού έκλεινε στον Ευάγγελο τις κοσμικές θύρες της αποκατάστασης.

Η ζωή του Ευάγγελου ήταν καλογερική. Αγωνιζόταν πνευματικά με την ευχή του Ιησού, τις μετάνοιες, την νηστεία και κυρίως με την υπακοή. Η μητέρα του αξιώθηκε να λάβει πληροφορία από τον Όσιο Εφραίμ τον Σύρο ότι το θέλημα του υιού της να γίνει μοναχός ήταν και θέλημα Θεού και πως ο Ευάγγελος θα τιμήσει την μοναχική ζωή! Στη Θήβα γνώρισε τους Μοναχούς και μετέπειτα Γεροντάδες του τον Eφραίμ και τον Νικηφόρο που κατάγονταν από το Πυρί, προάστιο της πόλης.

Την 14η Σεπτεμβρίου 1933 ο Ευάγγελος άφησε τον κόσμο ήλθε στην έρημο του Αγίου Όρους στα Κατουνάκια, στο Ησυχαστήριο του Οσίου Εφραίμ του Σύρου και έβαλε μετάνοια στην συνοδεία των Γεροντάδων Εφραίμ και Νικηφόρου. Μετά την δοκιμασία του εκάρη μικρόσχημος μοναχός με το όνομα Λογγίνος. Το 1935 έγινε μεγαλόσχημος μοναχός από τον Γέροντα του Νικηφόρο και έλαβε το όνομα Εφραίμ. Τον επόμενο χρόνο χειροτονήθηκε Ιερέας.

Αξιώθηκε να γνωρίσει τον “πρύτανη” της ησυχαστικής ζωής τον διορατικό, προορατικό και νέο Άγιο Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή (1898 -1959) και συνδέθηκε πνευματικά μαζί του με την ευλογία του Γέροντά του Νικηφόρου. Ο Γέροντας Ιωσήφ με την σειρά του είχε διδαχθεί την απλανή πνευματική ζωή από τους περίφημους ησυχαστές μοναχό Καλλίνικο και Ιερομόναχο Δανιήλ.

Ο Όσιος Εφραίμ διαχώρισε την γνήσια υπακοή από την “αρρωστημένη” συμβουλεύοντας κοινοβιάτη μοναχό να κάνει υπακοή στον Γέροντα του όχι σαν “ζώο”, αλλά από αγάπη και ζήλο Θεού.

Ο άγιος Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής έδωσε ένα πρόγραμμα ησυχαστικής ζωής στον παπα-Εφραίμ, για να καλλιεργεί την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησoν με», ώστε να έχει “φυλακή των αισθήσεων” και τον οδήγησε στην κάθαρση της καρδίας και τον θείο φωτισμό.

Ο παπα-Εφραίμ με την ευλογία του Γέροντος Ιωσήφ εντρύφησε στην «Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών» και ελάμβανε τις συμβουλές των Νηπτικών Πατέρων για τον αγώνα του.

Το 1973 εκοιμήθη ο Γέροντάς του Ιερομόναχος Νικηφόρος (ο Θηβαίος). Το 1980 τήρησε την εντολή του Γέροντος Ιωσήφ να αποκτήσει Συνοδεία μετά τον θάνατο του παπα-Νικηφόρου. 

Ο Όσιος Εφραίμ πολέμησε τον μεγάλο εχθρό της πνευματικής ζωής την κενοδοξία. Οι θυσίες του γίνονταν για τον Χριστό καί όχι για προσδοκώμενο έπαινο από τους ανθρώπους.

Κάποτε ένας νέος ζήτησε από καλογέρι του παπα-Εφραίμ μία εικονίτσα από το κελί του Γέροντα. Ο μοναχός πήρε ευλογία από τον παπα-Εφραίμ να την δώσει και μόλις ο νέος άρχισε να σκέφτεται πονηρά και με τον λογισμό, πως θα κάνει επίδειξη στην πόλη του με την εικονίτσα, πού θα του έδινε ο παπα-Εφραίμ, ο μακαριστός άγιος γέροντας πήρε πληροφορία από τον Θεό και έδωσε εντολή να μη δοθεί το εικονάκι.

Η θ. Λειτουργία για τον παπα-Εφραίμ ήταν συγκλονιστικό και βιωματικό γεγονός. Είχε εκμυστηρευθεί σε Ιερομόναχο πνευματικό φίλο του ότι από την πρώτη θεία Λειτουργία που τέλεσε, έβλεπε αισθητά την Χάρη του Θεού να μεταβάλλει τα Τίμια Δώρα! Μάλιστα, μετά τον καθαγιασμό των τιμίων δώρων, έβλεπε τον ίδιο τον Χριστό μέσα στο δισκάριο και ήταν αδύνατον να συγκρατήσει τα δάκρυα του, όταν έφθανε στο τεμαχισμό του Σώματος του Χριστού. Έβρεχε με τα δάκρυα του το Αντιμήνσιο κατά την θεία Λειτουργία και έβλεπε δεξιά και αριστερά τους αγγέλους να συλλειτουργούν!

 Ήταν κοσμημένος με το διορατικό χάρισμα και έβλεπε την πνευματική κατάσταση κάθε κληρικού ή μοναχού και έδιδε τα κατάλληλα πνευματικά φάρμακα για την πρόοδο στην πνευματική ζωή.

Η Χάρις του Θεού είχε κοσμήσει τον παπα-Εφραίμ και με το προορατικό χάρισμα, γι΄ αυτό και έβλεπε καταστάσεις που έρχονταν (όπως ο σεισμός του 1977 στην Θεσσαλονίκη), αλλά και πολλές φορές είχε προσφωνήσει λαϊκούς ακόμα και μικρά παιδιά με τα ονόματα πού έλαβαν μετά από χρόνια στην μοναχική τους Κουρά! 

Μάλιστα, κάποιος φοιτητής έστειλε μία επιστολή στον μακαριστό Γέροντα και έλαβε απάντηση από τον παπα-Εφραίμ, που του περιέγραφε με λεπτομέρειες την πνευματική του κατάσταση ακόμα και καταστάσεις στον χώρο που διέμενε ο φοιτητής χωρίς αυτός να τις έχει προαναφέρει.

Κάποτε άγνωστοι μεταξύ τους κληρικοί συναντήθηκαν στον δρόμο για τα Κατουνάκια και όταν έφτασαν στον παπα-Εφραίμ, ο μακαριστός άγιος Γέροντας άρχισε να επιπλήττει έναν από τους “κληρικούς”, πώς δεν είναι παπάς αλλά μασόνος, πού έβαλε ράσο, για να κατασκοπεύσει το Άγιον Όρος… Ο μασόνος παραδέχτηκε την ραδιουργία του.

Κάποτε ένας Ηγούμενος, δύο θεολόγοι και ένας φοιτητής ζήτησαν από τον παπα-Εφραίμ να τους εξηγήσει την ευωδιά των αγίων λειψάνων. Ο Γέροντας έσκυψε το κεφάλι του στο μέρος της καρδιάς και προσευχόταν. Ο τόπος γέμισε ευωδιά και ο παπα-Εφραίμ τους είπε πως επειδή δεν μπορούσε ο ίδιος να το εξηγήσει παρακάλεσε τον Θεό να απαντήσει στους συνομιλητές.

Αισθανόταν τις αμαρτίες σαν δυσοσμία. Κάποιος Επίσκοπος μέσω τρίτου ρώτησε τον μακαριστό άγιο Γέροντα για κάποιο σοβαρό εκκλησιολογικό θέμα. Ο Γέροντας έκανε προσευχή, για να τον πληροφορήσει ο Θεός και τότε ξεχύθηκε μία δυσωδία με γεύση ξινή, αλμυρή και πικρή, πού τον γέμισε με αποτροπιασμό.

Η παρακαταθήκη του μακαριστού Γέροντα  για την ενότητα των Ορθοδόξων ήταν σαφής: «το σχίσμα εύκολα γίνεται, η ένωση είναι δύσκολος».

Αναδείχθηκε με την Χάρη του Θεού και πρακτικός οδηγός στην ποιμαντική του γάμου και της οικογενείας, γιατί βοήθησε πολλούς νέους να καταλήξουν στον γάμο χωρίς να τους πιέσει γι’ αυτό αλλά και οι επιστολές του, πού σώζονται, αποτελούν πνευματική παρακαταθήκη και «σχολή γονέων» χωρίς ψυχολογικές και φιλοσοφικές θεωρίες για τις αγωνιζόμενες πνευματικά οικογένειες.

Το 1996 ο παπα-Εφραίμ έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο και έπεσε σε ακινησία. Δεν γόγγυσε καθόλου αλλά δοξολογούσε τον Θεό αφήνοντας άγιο παράδειγμα σε μας για την αντιμετώπιση των ασθενειών.

Στις 14/27 Φεβρουαρίου 1998 ο Γέροντας π. Εφραίμ Κατουνακιώτης ο “θρύλος” του Αγίου Όρους παρέδωσε την αγιασμένη ψυχή του στα χέρια του Δημιουργού του, που υπηρέτησε από την νεότητα του.

Η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού  Πατριαρχείου προέβη στην αναμενόμενη  Αγιοκατάταξή του την 9η/3/2020 μαζί με τον Άγιο Γέροντα και καθοδηγητή του, Όσιο Ιωσήφ το Σπηλαιώτη και τον Όσιο Δανιήλ τον Κατουνακιώτη.

Ας έχουμε την οσιακή ευχή του!

Επιμέλεια κειμένου π. Γεώργιος Τουλουμάκος, Εφημέριος Ιερού Ναού Μεγάλης Παναγίας-Αγ.Δημητρίου Θηβών

Τιμήθηκε, 199 χρόνια μετά, λιτά λόγω των δύσκολων συνθηκών που βιώνουμε, η επέτειος Απελευθέρωσης της Λιβαδειάς, που έγινε την 1 Απρίλη του 1821.

Σήμερα 1^η Απριλίου 2020 ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Γεώργιος τέλεσε τρισάγιο έμπροσθεν του αγάλματος του Αθανασίου Διάκου, που βρίσκεται στο προαύλιο του Ιερού Ναού της Αγίας Παρασκευής Λεβαδείας, εκεί όπου άμα τη απελευθερώσει της πόλεως έγινε Δοξολογία από τον Μητροπολίτη Αθηνών Διονύσιο, τον Επίσκοπο Σαλώνων Ησαΐα και τον Επίσκοπο Ταλαντίου Νεόφυτο, παρόντων του Αθανασίου Διάκου, των οπλαρχηγών και σύσσωμου του λαού της Λιβαδειάς.

Η πρωτοβουλία ήταν του Δημάρχου Λεβαδέων κ. Ιωάννη Ταγκαλέγκα, ο οποίος παρίστατο στο τρισάγιο όπως και η Αντιπεριφερειάρχης Βοιωτίας κ. Φανή Παπαθωμά.

Στις δύσκολες στιγμές λόγω της επιδημίας του κορωνοϊού, η κίνηση αυτή είναι  ένα ελάχιστο δείγμα τιμής και ευγνωμοσύνης στους ήρωες που αγωνίστηκαν για την Απελευθέρωση της Λιβαδειάς, η οποία ήταν καθοριστική στην αρχή της Επαναστάσεως.

Σε αυτή τη συγκυρία που βιώνουμε είναι μια τόνωση για όλους μας παίρνοντας δύναμη από την πίστη, την ελπίδα και τους αγώνες των προγόνων μας, καθώς και μια υπενθύμιση των ιδανικών και των αξιών για τα οποία πάλεψαν οι αγωνιστές του 1821 και τα οποία αποτελούν παρακαταθήκη για όλους εμάς που ζούσε σήμερα ελεύθεροι χάρη στους αγώνες και στις θυσίες τους.

Ας είναι αιωνία η μνήμη τους!

Λόγω των έκτακτων μέτρων αναστολής τέλεσης των ακολουθιών στους Ιερούς Ναούς στα πλαίσια προστασίας από τον κορωνοϊό:

Η Ακολουθία του Μεγάλου Κανόνος θα τελεσθεί την Τετάρτη 1 Απριλίου 2020 στον  Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Λεβαδείας, κεκλεισμένων των θυρών, και θα μεταδοθεί από τον ραδιοφωνικό σταθμό «ΣΕΙΡΙΟΣ FM 95,8» στις 6:30 μ.μ.

Επίσης, την Παρασκευή 3 Απριλίου 2020, στις 7:00 μ.μ. στον ως άνω Ιερό Ναό θα τελεσθεί η Ακολουθία του Ακαθίστου Ύμνου,  και θα μεταδοθεί από τον ίδιο ραδιοφωνικό σταθμό.

Η Θεία Λειτουργία, την Κυριακή 29 Μαρτίου 2020, τελέσθηκε στον Ιερό Ναό του Αγίου Παντελεήμονος Λεβαδείας, από τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας κ. Γεώργιο, κεκλεισμένων των θυρών, και μεταδόθηκε από τον ραδιοφωνικό σταθμό «ΣΕΙΡΙΟΣ FM 95,8».

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος τέλεσε το τεσσαρακονθήμερο Μνημόσυνο  του μακαριστού Επισκόπου Ανδίδων κυρού Χριστοφόρου, Βοηθού Επισκόπου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Καναδά, το οποίο επρόκειτο να γίνει στην Ιερά Μονή του Οσίου Λουκά, όπου βρίσκεται ο τάφος του μακαριστού Επισκόπου, αλλά λόγω των έκτακτων συνθηκών, τελέστηκε στον ως άνω Ιερό Ναό και επί του τάφου τελέστηκε τρισάγιο από τους Πατέρες της Μονής.

Ο Σεβασμιώτατος απευθυνόμενος στους πιστούς, μέσω του ραδιοφώνου, αναφέρθηκε στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας, της θεραπείας από το Χριστό του δαιμονιζομένου νέου, τονίζοντας ότι ο Χριστός σώζει ολόκληρο τον άνθρωπο, και μας έδωσε την ευθύνη να προστατεύουμε την ψυχή, το σώμα και την υγεία μας.

Επίσης, κάλεσε τους πιστούς να κρατήσουν την εμπιστοσύνη τους στο Θεό και παράλληλα να ακολουθούν όσα οι ειδικοί μάς συμβουλεύουν για να προστατέψουμε την υγεία μας, καθώς και των συνανθρώπων μας. Ενώ, ανέφερε ότι με συγκίνηση αγκάλιασε όλους με την προσευχή του προς τον Κύριο να τους φυλάξει. Και εξέφρασε ευχαριστίες στους ιατρούς, στους νοσηλευτές και όλους όσοι εργάζονται για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Επίσης, ευχήθηκε ο Θεός να αναπαύει τον μακαριστό  Επίσκοπο Ανδίδων κυρό Χριστοφόρο.

Ο Σεβασμιώτατος δεν παρέλειψε να αναφερθεί και σε μια ιστορική για τη Βοιωτία και τη Ρούμελη ημέρα, την Επέτειο Κήρυξης της Επανάστασης στη Ρούμελη, η οποία έλαβε χώρα την 27^η Μαρτίου 1821, στην Ιερά Μονή του Οσίου Λουκά, από τον Ησαΐα Σαλώνων, τον Αθανάσιο Διάκο, τους προκρίτους και τους μοναχούς της Μονής.

Το ιστορικό αυτό γεγονός τιμάται κάθε χρόνο στην Ιερά Μονή του Οσίου Λουκά την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου, ως ένδειξη ελάχιστης τιμής στους ήρωες του ’21 που θυσιάστηκαν για την ελευθερία της Πατρίδας μας, αλλά και ως απόδειξη της έμπρακτης συμβολής της ιστορικής Μονής στον αγώνα του Γένους μας, όμως φέτος λόγω των έκτακτων μέτρων αναστολής τέλεσης των ακολουθιών στους Ιερούς Ναούς στα πλαίσια προστασίας από τον κορωνοϊό, δεν πραγματοποιήθηκαν οι εορταστικές εκδηλώσεις. Ο Σεβασμιώτατος κλείνοντας το λόγο του ανέφερε ότι η σκέψη μας και η αγάπη μας είναι στους ήρωες που μας χάρισαν τη λευτεριά, υποκλινόμαστε νοερά μπροστά τους και ευχόμαστε αιωνία η μνήμη τους.

Κήρυξη της Επαναστάσεως στη Ρούμελη την 27^ην Μαρτίου 1821 στην Ιερά Μονή του Οσίου Λουκά

 «Ὁ ἀοίδιμος Γρηγόριος ο Ε΄ μετεπέμψατο τόν ἐπίσκοπον Ἀμφίσσης Ἡσαΐαν καί τούς προεστῶτας τῆς μονῆς τοῦ Ὁσίου Λουκᾶ εἰς Κωνσταντινούπολιν ὡς δῆθεν συσκεψομένους μετά τοῦ πατριάρχου περί πλασθείσης τινός ὑποθέσεως τοῦ μοναστηρίου. Ἀνέβησαν λοιπόν περί τό τέλος τοῦ 1820 εἰς Κωνσταντινούπολιν ὁ Ἡσαΐας καί οἱ δύο προεστῶτες τότε τῆς μονῆς: Θεοδόσιος ὁ ἀδελφός τοῦ αὐτοῦ  Ἡσαΐου σύμβουλος ὤν καί ὁ ἐξ Ἀνεμωρείας Ἰωάσαφ Χατζῆς ἡγούμενος αὐτῆς. Συσκεψάμενοι δέ μετά τοῦ πατριάρχου, λαβόντες τήν ἐμπιστευτικήν ἀποστολήν πρός ἐξέγερσιν τῆς ἐπαναστάσεως καί ἐφοδιασθέντες μετά τῶν οἰκείων ἐπιστολῶν καί ἐγγράφων τῶν τε ἑταίρων καί τοῦ πατριάρχου κατῆλθον εἰς τήν μονήν περί τόν Μάρτιον…».

»Ἐν τῇ μονῇ ἅμα τῇ ἀφίξει αὐτῶν συνελθόντες καί ὁ Διάκος, ὁ Ἀθανάσιος Ζαρείφης, ὁ ἀπεσταλμένος τῆς ἑταιρείας, καί οἱ προεστῶτες καί οἱ πρεσβύτεροι τῶν μοναστῶν, […] ἐν τῷ ναῷ τῆς μονῆς, κεκλεισμένων τῶν θυρῶν, καί μετά βραχεῖαν συνδιάσκεψιν ἐψήφισαν τήν ἐπανάστασιν· καί ἕκαστος ἀνέλαβεν ὁρκισθείς ἐπί τοῦ ἱεροῦ εὐαγγελίου νά ἐργασθῇ τελεσφόρως.

»Μετά τήν λύσιν δέ τῆς συνεδριάσεως ἐτράπησαν ἕκαστος εἰς τήν ἐκτέλεσιν τῶν ἐναποτεθειμένων αὐτῷ ἔργων. Καί ὁ μέν Ἡσαΐας ἀπῆλθε νά παρασκευάσῃ τά τῆς ἐπαναστάσεως παρά τοῖς Λοκροῖς Ὀζόλαις καί Δωριεῦσιν […] Τότε ἔλαβον παρά τοῦ Ἡσαΐου τάς τελαυταίας διαταγάς ἐπικυρουμένας καί ὑπό ἐπιστολῶν τοῦ πατριάρχου καί ὑπό τῶν ἑταίρων οἱ ἀρματωλοί καί κλέπται τῆς Λοκρίδος καί Δωρίδος, ὁ Πανουριᾶς, ὁ Δυοβουνιώτης, ὁ Σκαλτᾶς…».

»Ὁ δέ Διάκος μετά ταχύτητος ἀετοῦ παρεσκεύασε τά τῆς ἐπαναστάσεως ἐν τε Φωκίδι καί Βοιωτίᾳ ὡς ἐκ κέντρου ἐκ τῆς Λεβαδείας τῆς ἀρματωλικῆς αὐτοῦ ἕδρας […] ἀπό τῆς 12^ης Μαρτίου, καθ’ ἥν ἐγένετο ἡ ἐν τῇ μονῇ τοῦ ὁσίου Λουκᾶ συνεδρίασις, τά περί τόν Παρνασσόν καί τόν Ἑλικῶνα ἐσείοντο ὑπό τῶν Ἑλλήνων προαλειφομένων εἰς τό πεδίον τοῦ Ἄρεως.

»Τῇ 23 Μαρτίου ἦσαν ἕτοιμοι οἱ ἐν Λεβαδείᾳ, ὁσίῳ Λουκᾷ  καί Ἀμφίσσῃ νά ἀνάψωσι τό πῦρ· ἀλλ’ ἀνέμενον νά ἴδωσι τήν πυράν τῆς Πελοποννήσῳ […] τήν νύκτα τῆς 26 πρός τήν 27 διετέλεσαν ἐν τῇ μονῇ τοῦ ὁσίου Λουκᾶ οἱ μονασταί καί τινες ἐκεῖ συνελθόντες χωρῖται, ἡγουμένου τοῦ ἑταίρου Ζαρείφη, ἔνοπλοι ἀναμένοντες ἐν συγκινήσει τά τῆς Ἀμφίσσης· ἅμα τῇ ἕῳ ἐψάλη δοξολογία ἐν τῷ περιβλέπτῳ τῆς αὐτῆς μονῆς ναῷ μετά δακρύων χαρᾶς ὑπό τοῦ ἐπισκόπου Ἀμφίσσης Ἡσαΐου καί πάντων τῶν ἱερομονάχων ἐν λαμπρᾷ ἐκκλησιαστικῇ στολῆ καί πομπῇ, παρόντων τοῦ τε Ζαρείφη καί τοῦ Διάκου. Μετά τό τέλος τῆς δοξολογίας, φιλησάντων πάντων τήν χεῖρα τοῦ κρατοῦντος τήν ἁπλῆν σημαίαν τῆς ἐπαναστάσεως ἐν τῷ προαυλίῳ τῆς μονῆς Ἡσαΐου, τῇ δ’ ἑτέρᾳ εὐλογοῦντος τούς παρισταμένους καί ψάλλοντας τό: “Σῶσον Κύριε τόν λαόν σου” καί πάντων ἀσπασαμένων ἐν ἐνθουσιασμῷ ἀλλήλους τόν ἐν Χριστῷ ἀσπασμόν, ἀπεχωρίσθησαν».  [Γεωργίου Κρέμου, Ἱστορία τῆς ἐν τῇ Φωκίδι Μονῆς τοῦ Ὁσίου Λουκᾶ τοῦπίκλιν Στειριώτου, τόμος Β΄, (Ἐν Ἀθήναις: Ἔκδ. Ἐκ τοῦ τυπογραφείου τῆς Εφημερίδος τῶν Συζητήσεων, 1880), σελ.97-99].

Λόγω των έκτακτων μέτρων αναστολής τέλεσης των ακολουθιών στους Ιερούς Ναούς στα πλαίσια προστασίας από τον κορωνοϊό:

Η Θεία Λειτουργία, την Κυριακή 29 Μαρτίου 2020, θα τελεσθεί στον Ιερό Ναό Αγίου Παντελεήμονος Λεβαδείας, από τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας κ. Γεώργιο, κεκλεισμένων των θυρών, καθώς και το τεσσαρακονθήμερο Μνημόσυνο  του μακαριστού Επισκόπου Ανδίδων κυρού Χριστοφόρου, Βοηθού Επισκόπου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Καναδά.

Επίσης, μετά τη Θεία Λειτουργία θα τελεστεί Δοξολογία για την Επέτειο κήρυξης της Επανάστασης στη Ρούμελη, η οποία έλαβε χώρα την 27^η Μαρτίου 1821 στην Ιερά Μονή του Οσίου Λουκά, όπου και εορτάζεται κάθε χρόνο σύμφωνα με σχετικό Προεδρικό Διάταγμα, αλλά φέτος λόγω των έκτακτων συνθηκών οι εορταστικές εκδηλώσεις δεν θα πραγματοποιηθούν, και η Δοξολογία θα τελεσθεί από τον Σεβασμιώτατο, στον ως άνω Ιερό Ναό, κεκλεισμένων των θυρών.

Η Θεία Λειτουργία, το Ιερό Μνημόσυνο και η Δοξολογία θα μεταδοθούν από τον ραδιοφωνικό σταθμό «ΣΕΙΡΙΟΣ FM 95,8» από τις 8:00 π.μ. – 10:30 π.μ.

Λόγω των έκτακτων μέτρων αναστολής τέλεσης των ακολουθιών στους Ιερούς Ναούς στα πλαίσια προστασίας από τον κορωνοϊό:

Η Ακολουθία των Δ΄ Χαιρετισμών, την Παρασκευή 27 Μαρτίου 2020, θα τελεσθεί στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου Λεβαδείας, από τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας κ. Γεώργιο, κεκλεισμένων των θυρών, και θα μεταδοθεί από τον ραδιοφωνικό σταθμό «ΣΕΙΡΙΟΣ FM 95,8» στις 7:00 μ.μ.

Συντάκτρια:  Αρετή Μουλαρά

Σκίρτησαν οι καρδιές, αγαλλίασαν οι ψυχές, σα βάλσαμο τούτες τις δύσκολες στιγμές έσταξε στην πληγή κι έδωσε μια ανακούφιση διπλή·

άκουσμα γνωστό, γλυκύ, μελωδικό, της καμπάνας ο ρυθμός δεν ήταν σήμερα απλός, του Ευαγγελισμού! γιορτή της Παναγιάς και της Πατρίδας η λευτεριά.

Ποιος δεν θα ΄θελε να ΄ταν στην Εκκλησιά! να προσευχηθεί ευλαβικά στην Παναγιά, να τιμήσει το Γέρο του Μοριά, της Ρούμελης τα παλληκάρια, τους ήρωες της λευτεριάς.

Μα σήμανε η ΚΑΜΠΑΝΑ κι έδωσε την ΕΛΠΙΔΑ.

ΒΟΙΩΤΙΑ, 25^η Μαρτίου 2020, ώρα 10:30

Το άκουσμα της καμπάνας απ΄ άκρου εις άκρον της Βοιωτίας, σκόρπισε ρίγη συγκίνησης στους πιστούς, που η απειλή του κορωνοϊού τους κράτησε μακριά από την Εκκλησιά, κι έφερε δάκρυα στα μάτια τους, που τα κατέθεσαν προσευχητικά στη ΜΑΝΑ ΠΑΝΑΓΙΑ.

Σήμερα 25^η Μαρτίου, στις 10:30 το πρωί, με εντολή του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ. Γεωργίου, σήμαναν χαρμόσυνα οι καμπάνες όλων των Ιερών Ναών και των Ιερών Μονών της Μητροπόλεώς μας, προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου, και ως ένδειξη ελάχιστου φόρου τιμής και ευγνωμοσύνης στους ήρωες του 1821, που πολέμησαν υπέρ Πίστεως και Πατρίδος, αλλά και για την ενίσχυση του λαού μας στη δύσκολη τούτη δοκιμασία που βιώνει η Χώρα μας και η υφήλιος.

Ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας τέλεσε τη Θεία Λειτουργία στην Αρχοντοπούλα της Ρούμελης, τη Λιβαδειά, στον Ιερό Ναό που είναι αφιερωμένος στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, καθώς και τη Δοξολογία για την Εθνική Επέτειο της 25ης Μαρτίου, κεκλεισμένων των θυρών, την οποία μετέδωσε ο ραδιοφωνικός σταθμός «ΣΕΙΡΙΟΣ FM».

Μετά τη Θεία Λειτουργία ο Σεβασμιώτατος έψαλε τρισάγιο στο μνημείο των Ηρώων, που βρίσκεται μπροστά από τον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Λεβαδείας, για τους αγωνιστές της Επανάστασης καταθέτοντας ώς ένδειξη τιμής και ευγνωμοσύνης ένα μικρό λουλούδι, ενώ εκείνη την ώρα συνέπεσε να είναι παρών και ο Δήμαρχος Λεβαδέων κ. Ιωάννης Ταγκαλέγκας.

Ο Σεβασμιώτατος, πριν από τη Δοξολογία στον Ιερό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, απευθύνθηκε μέσω του ραδιοφώνου στους πιστούς, που παρακολουθούσαν την ιερά μυσταγωγία από το σπίτι, λόγω των έκτακτων μέτρων αναστολής τέλεσης των ακολουθιών στους Ιερούς Ναούς στα πλαίσια προστασίας από τον κορωνοϊό, λέγοντας τα εξής:

 «Εὐαγγελίζου γῆ χαράν μεγάλην αἰνεῖτε οὐρανοί Θεοῦ τήν δόξαν».

Με αυτά τα βαρυσήμαντα λόγια δονούνται σήμερα οι Χριστιανικοί ναοί. Με τα ίδια λόγια πάλλονται και οι ψυχές των Ορθοδόξων Ελλήνων. Είναι για το Γένος μας διπλή εορτή, διπλή σωτηρία, διπλή απελευθέρωση.

Εορτάζουμε στο πλαίσιο  του λειτουργικού χρόνου της Εκκλησίας μας την δεσποτική και θεομητορική εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, τη λύτρωση από την πνευματική δουλεία στην οποία καταντήσαμε εξ αιτίας της απομακρύνσεώς μας από τον Θεό, όπως αφηγείται το ιερό βιβλίο της Γενέσεως.

Ο Θεός θέλησε τον άνθρωπο, την κορωνίδα της δημιουργίας, ελεύθερο και αυτεξούσιο. Αυτή τη θεόσδοτη ελευθερία, την έχασε ο άνθρωπος από την κακή χρήση της, όταν τη χρησιμοποίησε για να στραφεί εναντίον του Θεού  και να αυτονομηθεί  στον παράδεισο.

Ο άνθρωπος εμπιστεύθηκε μάλλον τον αρχέκακον όφιν, τον διάβολο, παρά τον Πανάγαθο Δημιουργό του και η ανθρώπινη τραγωδία της πτώσης άρχισε. Η άπειρη αγάπη του Θεού όσο κι αν πληγώθηκε από την παρακοή του ανθρώπου, βρήκε τον τρόπο της λύτρωσης. Από την πρώτη στιγμή έδωσε στους ανθρώπους την υπόσχεση ότι θα έστελνε τον Λυτρωτή.

Στο γ΄ κεφάλαιο της Γενέσεως διαβάζουμε τα λόγια του Θεού προς τον όφιν-διάβολον: «Και  θα θεμελιώσω έχθρα ανάμεσα στο σπέρμα σου και στο σπέρμα της γυναίκας, αυτό θα σου συντρίψει την κεφαλή και συ θα του  κεντήσεις την φτέρνα».

Οι λόγοι αυτοί χαρακτηρίζονται ως πρωτευαγγέλιο και είναι ο πρώτος προϊδεασμός για την εκ Παρθένου σάρκωση του Θεού Λόγου. Η ίδια αυτή υπόσχεση δόθηκε από το Θεό σε μεγάλους και δικαίους φωτιστές των Ισραηλιτών, τους προφήτες, που τη διαλάλησαν σε όλους τους τόνους, προλέγοντας την μέλλουσα εν Χριστώ σωτηρία.

Και όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, ήλθε στη Ναζαρέτ προς την ευλογημένη και κεχαριτωμένη Παρθένο Μαρία, ο Αρχάγγελος Γαβριήλ για να κομίσει το μέγα χαροποιό μήνυμα, ότι θα έλθει στη γη ως Σωτήρας, ο Ίδιος ο Θεός Λόγος, γενόμενος και άνθρωπος εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου.

Δεν υπήρξε ποτέ είδηση καλύτερη για τους ανθρώπους.  Ό,τι υποσχέθηκε ο Θεός και ό,τι πόθησαν γενεές δικαίων, παίρνει ήδη σάρκα και οστά. Αυτό το χαροποιό μήνυμα της καθολικής σωτηρίας των ανθρώπων εορτάζουμε σήμερα μέσα στη λειτουργική μνήμη της Εκκλησίας.

«Εὐαγγελίζου γῆ χαράν μεγάλην αἰνεῖτε οὐρανοί Θεοῦ τήν δόξαν».

Αλλά για μας τους Ορθοδόξους Έλληνες η γιορτή είναι διπλή. Γιορτάζουμε συγχρόνως του Γένους μας την απελευθέρωση και της πατρίδος τα χαρμόσυνα ελευθέρια. Θα έλεγε κανείς ότι η Θεία Πρόνοια που ενεργεί μέσα στην ιστορία ένωσε τις δύο εορτές.

Τολμώ να πω ότι η πνευματική ελευθερία, η πίστη των υποδουλωμένων Ρωμηών, προετοίμασε και πέτυχε τελικά την εθνική απελευθέρωση. Τετρακόσια χρόνια κράτησε η Εκκλησία στις ψυχές των ραγιάδων την πίστη στο Χριστό και την ελπίδα για την ανάσταση της πονεμένης Ρωμιοσύνης.

Δεν υπήρχε άλλη δύναμη να στηρίξει το δούλο Γένος μέσα στο σκοτάδι της Τουρκοκρατίας.

Η  Εκκλησία ήταν η μόνη προστάτις, οδηγός και παρηγορία. Στο Πρόσωπο του Πατριάρχου, τον οποίο και ο κατακτητής αναγνώριζε ως Εθνάρχη, έβλεπε ο κατατρεγμένος Ρωμιός  το μαρμαρωμένο βασιλιά, για τον οποίο μιλούσε τόσο γλαφυρά η λαϊκή χρησμολογία. Στο πρόσωπο του απλού παπά έβλεπε τον δάσκαλο, που τον δίδασκε στο κρυφό σχολειό το ψαλτήρι και την Οκτώηχο σαν διδακτικά βιβλία. Αυτή η απλή κατήχηση γιγάντωσε ψυχές, ατσάλωσε φρονήματα και ανέδειξε νεομάρτυρες που αντιστάθηκαν γενναία στις αφόρητες πιέσεις για εξισλαμισμό. Οι νεομάρτυρες θυσιάστηκαν σα Ρωμηοί, δηλαδή σαν Ορθόδοξοι Έλληνες, που  δεν έστρεξαν να τουρκέψουν.

Η Εκκλησία αποδείχτηκε όντως η «ΚΙΒΩΤΟΣ» η περιέχουσα και προφυλάσσουσα το Γένος  μέσα στο μέγα πέλαγος της δουλείας. Γι’ αυτό ακριβοδίκαια την ονόμασαν και την χαρακτήρισαν «Ελληνοσώτειρα».

Αυτή ήταν η οδηγήτρια, η παιδαγωγός, αυτή διεμόρφωνε τη συνείδηση του Έθνους. Ο απλός λαός την πνευματική του συγκρότηση την όφειλε στη λατρευτική παράδοση, στους ύμνους και τα αναγνώσματα που άκουγε στους ναούς του. Έτσι διαμορφώθηκε το αντιστασιακό ήθος ως αναπόσπαστο στοιχείο της νεοελληνικής ταυτότητος. Η ορθόδοξη πίστη προετοίμασε και επώασε την επανάσταση του 1821. Δεν είναι απλή σύμπτωση η σημερινή διπλή γιορτή.

Οι ίδιοι οι αγωνιστές επέλεξαν να αρχίσουν τον ιερό και δίκαιο αγώνα τους υπέρ πίστεως και πατρίδος με την ευλογία του Θεού. Τα εκκλησιαστικά λάβαρα έγιναν εθνικές σημαίες και πρωτοϋψώθηκαν στα μοναστήρια: στην Αγία Λαύρα στο Μοριά, στον Όσιο Λουκά στη Ρούμελη και σε άλλα μέρη της Ρωμιοσύνης. Οι αγωνιστές Κληρικοί κατέπληξαν την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Αθανάσιος Διάκος, Ησαΐας Σαλώνων, Παπαφλέσσας και τόσοι άλλοι, επώνυμοι και ανώνυμοι, κατάλογοι ολόκληροι ρασοφορεμένων ηρώων.

Ας δοξάσουμε, λοιπόν, τον Πανάγαθο Θεό για τη λύτρωσή μας την οποία απεργάσθηκε με την ενανθρώπηση του Υιού Του εκ της αγίας Παρθένου Μαρίας. Ας εκφράσουμε, επίσης, την ευγνωμοσύνη μας προς τους ηρωϊκούς προγόνους μας που αγωνίστηκαν γενναία και θυσιάστηκαν.

Απολαμβάνουμε την ελευθερία, ελευθερία πνευματική πού την οφείλουμε στην ευδοκία του Θεού και ελευθερία εθνική που ποτίστηκε με ποταμούς αιμάτων ηρώων και μαρτύρων. Έχουμε, όμως, την ευθύνη να κρατήσουμε τον εαυτό μου μας πρώτα και την πατρίδα μας όρθια και αδούλωτη. Αυτό μας συνιστά ο θεόπνευστος  απόστολος: «Τῇ ἐλευθερίᾳ  ἧ Χριστός ὑμᾶς ἠλευθέρωσε, στήκετε ἵνα μή ζυγῷ δουλείας περιπέσητε». Γιατί ποιο το κέρδος αν ζούμε σε ελεύθερη πολιτεία, ενώ εσωτερικά είμαστε δούλοι των παθών και της αμαρτίας.

«Πᾶς ὁ ποιῶν τήν ἁμαρτίαν δοῦλος ἐστί τῆς ἁμαρτίας» ενώ αντιθέτως κοντά στο Χριστό βρίσκεται η αληθινή ελευθερία. «Ὅπου τό πνεῦμα Κυρίου ἐκεῖ ἐλευθερία».

Ας στραφούμε, λοιπόν, στο δοτήρα και εγγυητή της ελευθερίας, το Σωτήρα Χριστό, και ας επανευαγγελισθούμε στην Ορθόδοξη πίστη μας, η οποία τόσο πλούσια πότισε και έθρεψε τις ψυχές των προγόνων μας, οι οποίοι με υψηλό φρόνημα πολέμησαν «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία».  

Εφέτος η μεγάλη διπλή εορτή, εκκλησιαστική και εθνική τελείται δυστυχώς κάτω από τη βαριά σκιά της πρωτοφανούς απειλής του κορωνοϊού.

Ήδη το έχουν αντιληφθεί όλοι, ακόμη και οι τυχόν κακόπιστοι, ότι τούτη τη δύσκολη ώρα η Εκκλησία μας έδωσε και δίνει το καλό παράδειγμα και αγκαλιάζει με στοργική μέριμνα όχι μόνο το ποίμνιό της, αλλά το σύνολο των ανθρώπων που κατοικούν στην πατρίδα μας.

Με υψηλό αίσθημα ποιμαντικής και κοινωνικής ευθύνης η Τοπική μας Εκκλησία, και γενικά η Εκκλησία της Ελλάδος, συνεργάζεται με τις αρμόδιες υγειονομικές αρχές της πολιτείας, υιοθετώντας όλα τα μέτρα που έχουν ληφθεί για την εμπόδιση διασποράς του θανατηφόρου ιού.

Από τη θέση αυτή χαιρετίζω εγκάρδια και ευχαριστώ ολόθερμα και ευλογώ ως Επίσκοπος όλους τους ηρωϊκούς αγωνιστές αυτού του ακήρυκτου πολέμου, τους γιατρούς, τους νοσηλευτές, όλους τους επαγγελματίες υγείας, που δίνουν τη μάχη για την προάσπιση του μεγάλου αγαθού της ζωής για τη σωτηρία των συνανθρώπων μας.

Ατενίζοντας τα άδεια καθίσματα σ’ αυτόν τον ναό, που άλλες χρονιές ήταν κατάμεστος από πιστούς, οι οποίοι σήμερα αναγκαστικά παρακολουθούν ραδιοφωνικά και μετέχουν νοερά στη Λειτουργία, θέλω να τους βεβαιώσω ότι τους θεωρώ παρόντες κατά τη διάθεση. Τίποτα δεν μπορεί να χωρίσει και να διαλύσει την ενότητα του Σώματος του Χριστού!

Είμαστε τοπικά απομονωμένοι, αλλά όχι ψυχικά αποξενωμένοι. Μένουμε αναγκαστικά στο σπίτι, αλλά συναντιόμαστε νοερά και πνευματικά με την προσευχή.

Χρόνια πολλά ευλογημένα και δημιουργικά. Η Παναγία βοήθειά μας. Καλή δύναμη, μην απελπίζεστε! Προφυλάξτε τους εαυτούς σας, όπως μας προτρέπουν οι ειδικοί. Κρατήστε την ειρήνη και την αισιοδοξία στις ψυχές σας.

Εύχομαι του χρόνου να είμαστε όλοι καλά και τέτοια ημέρα να συναντηθούμε με πνευματική χαρά σ’ αυτόν τον ευλογημένο και αγαπημένο χώρο για να εορτάσουμε.

Με εόρτιες ευχές και αγάπη

Ο Επίσκοπος και Μητροπολίτης σας

†Ο  ΘΗΒΩΝ ΚΑΙ ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

Η Ιερά Μητρόπολη Θηβών και Λεβαδείας ανακοινώνει ότι με εντολή του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ. Γεωργίου, αύριο 25^η Μαρτίου, ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της Επετείου της Μεγάλης Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821, στις 10:30 το πρωί, θα σημάνουν πανηγυρικά οι καμπάνες όλων των Ιερών Ναών και των Ιερών Μονών της Μητροπόλεώς μας, προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου, και ως ένδειξη ελάχιστου φόρου τιμής στους ήρωες του 1821, που πολέμησαν υπέρ Πίστεως και Πατρίδος, καθώς και προς ενίσχυση του λαού μας που τιμά τη Θεοτόκο Παρθένο που έφερε στον κόσμο την όντως ΖΩΗ, τον Υιό και Λόγο του Θεού.

Ο Σεβασμιώτατος παράλληλα εύχεται σε όλους Χρόνια Πολλά, και με την ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΚΑΙ ΚΡΑΤΑΙΑ ΣΚΕΠΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ να παρέλθει γρήγορα η δοκιμασία που ζούμε από την επιδημία του κορωνοϊού.

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως