Λεβάδεια,  14 Απριλίου 2020

ΔΕΛΤΙΟΝ ΤΥΠΟΥ

Ο κίνδυνος από την πανδημία του φονικού μεταδοτικού κορωνοϊού έχει δημιουργήσει ένα νέο περιβάλλον με μεγάλες δυσκολίες σε όλες τις πτυχές της ανθρώπινης ζωής και δραστηριότητας.

Η νέα κατάσταση συνιστά και για την Εκκλησία μια σοβαρή πρόκληση και θέτει πρωτοφανή προβλήματα, τόσο σε θεωρητικό όσο και σε πρακτικό επίπεδο, τα οποία ζητούν άμεση και πειστική επίλυση.

Από την πρώτη στιγμή η Εκκλησία μας με αγαπητική και κενωτική διάθεση επέδειξε διάκριση και αίσθημα υψηλής ποιμαντικής ευθύνης, χωρίς όμως πνευματικές εκπτώσεις που θίγουν το δόγμα Της.

Άμεσα και έγκαιρα συμφωνήσαμε και συμπράττουμε ενεργά στην εφαρμογή των κυβερνητικών μέτρων για την πρόληψη της διάδοσης του ιού και την προστασία της δημόσιας υγείας, που έχουν επεξεργασθεί και εισηγούνται έγκριτοι ειδικοί επιστήμονες και εμπειρογνώμονες.

Στη στάση αυτή της Εκκλησίας δεν υπάρχει ίχνος πολιτικής σκοπιμότητας, αλλά μόνον διάθεση να περιφρουρήσει το ύψιστο αγαθό της υγείας και ζωής των ανθρώπων. Παρά ταύτα μας ανησυχεί και μας προβληματίζει μια τάση που μεθοδικά καλλιεργείται μέσα στο θολό τοπίο του γενικευμένου πανικού, τάση αδίκως πλην σαφώς αντιεκκλησιαστική. Σα να βρήκε την ευκαιρία η υφέρπουσα εκκοσμίκευση και άρνηση της πίστεως και πάλι να επιτεθεί.

Λησμονήθηκαν όλα όσα προσέφερε και προσφέρει στη διάρκεια της πολύχρονης κρίσης η Ορθόδοξη Εκκλησία μας δίνοντας τα πάντα για να στηρίξει τη ζωή των Ελλήνων,  πράγμα που πανθομολογείτο από επίσημα και μη χείλη.

Βιώνουμε πολύ πόνο και αγωνία, ζώντας τη δύσκολη κατάσταση του λαού μας, που ένα μήνα τώρα καθηλωμένος στο σπίτι του ψάχνει να βρει πνευματικά ερείσματα για να συνεχίσει.

Οι τελευταίες αποφάσεις στέρησαν από τους Έλληνες Ορθοδόξους και την ελάχιστη δυνατότητα ατομικής προσευχής στους Ιερούς Ναούς κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Τελούνται οι Ακολουθίες, όπως τελούνται, αλλά και πάλι με πολλά προβλήματα και διαμαρτυρίες μεγάλου αριθμού πιστών.

Ιδιαίτερα μας ανησυχεί και μας πονά η άδικη στοχοποίηση και πολεμική της εκκλησιαστικής μας ζωής και του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας και της Θείας Κοινωνίας.

Πολύ σωστά ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπός μας στην πρόσφατη συνέντευξή του και σε ομιλίες του διεχώρισε τα πράγματα επισημαίνοντας ότι: «…. Εκεί που χρειάζεται η «οικονομία» είναι η συνάθροιση και εκεί συνεννοούμεθα με την Πολιτεία, η οποία δεν έχει λόγο για την Θεία Κοινωνία….» καθώς και με την σημερινή του δήλωση επιβεβαιώνει την παραπάνω θέση αναφέροντας ότι: «έχουμε δύο στοιχεία, το στοιχείο της Θείας Ευχαριστίας και το στοιχείο της συναθροίσεως. Δεν συζητείται η Θεία Κοινωνία, η συνάθροιση είναι κάτι διαφορετικό».

Η Θ. Ευχαριστία κατά την πίστη της Εκκλησίας, δεν είναι απλά μια τελετή, αλλά ο πυρήνας και η πεμπτουσία της Εκκλησιαστικής ζωής. Για τους πιστούς ήταν και είναι αδιανόητη η εξ αυτής μετάδοση ασθενειών.

Αυτό τονίστηκε πολλές φορές σε επίσημες ανακοινώσεις και δεν μπορούμε να ανεχθούμε τις ασεβείς ειρωνείες, τον χλευασμό και την επιπόλαιη απαξίωσή της εν ονόματι δήθεν της επιστημονικότητας.

Δίνεται η εντύπωση ότι καλλιεργείται και μεθοδεύεται ένα έντονα αντιεκκλησιαστικό κλίμα κατά των κληρικών, των πιστών και σε μερικές περιπτώσεις και αυτής της πίστεως.

Πρός τι, λοιπόν, ο υπερβάλλων ζήλος; Πού στοχεύει και πού οδηγεί η όλη ατμόσφαιρα; Δεν σκεπτόμαστε την επόμενη μέρα, όταν καταλαγιάσει η επιδημία; Τις συνέπειες και τα υπάρχοντα προβλήματα που θα γιγαντωθούν;  Ερωτήματα που βασανίζουν τις ψυχές μας.

Ζούμε πρωτόγνωρη Μεγάλη Εβδομάδα. Το μήνυμα του Πάθους και της Ανάστασης του Χριστού είναι για όλους μας δυνατό, μοναδικό και προπαντός ενισχυτικό.  

Ακούστηκαν και γράφτηκαν τόσα πολλά, όλο αυτό το διάστημα. Όλοι γίναμε διδάσκαλοι και όλοι θέλουμε να επικρατήσει η γνώμη μας. Ας ψηλαφήσουμε τη θυσία του Χριστού και το μήνυμα που πηγάζει από το κενό μνημείο για να καταλαγιάσουν και ειρηνεύσουν οι ψυχές μας.

Η προσευχή μας είναι να βιώσουμε μέσα μας την ειρήνη του επί το εκούσιον Πάθος πορευομένου Κυρίου μας και να συνεχίσουμε διατηρώντας  την αγάπη και την ενότητα.

Η Εκκλησία στην ιστορική πορεία Της συνάντησε πολλές και πολύμορφες εναντιότητες και δοκιμασίες και τελικά εξήλθε θριαμβεύουσα. Αυτό θα συμβεί και τώρα, διότι τελικός ρυθμιστής της ιστορίας είναι ο Θεός.

Καλή Ανάσταση σε όλους. Καλή δύναμη!

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας κ. Γεώργιος, σύμφωνα με την απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, όπως κάθε Μέλος Της καταβάλει ένα μηνιαίο μισθό, για την ενίσχυση του Εθνικού Συστήματος Υγείας, με σκοπό την καλύτερη αντιμετώπιση  της ενσκηψάσης πανδημικής νόσου, κατέθεσε έναν μισθό του στα δύο Νοσοκομεία των Θηβών και της Λεβαδείας.

Η Τοπική μας Εκκλησία δεν ξεχνάει τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη τη βοήθειά μας, ιδιαίτερα τούτες τις κρίσιμες μέρες που ζούμε, και ως στοργική μάνα αγκαλιάζει τα παιδιά Της δίδοντάς τους ένα απαλό χάδι, μέσω του Οργανισμού Κοινωνικών Δομών «Η ΑΡΩΓΗ» της Μητροπόλεώς μας και του Ταμείου Αλληλεγγύης απόρων.

Μάλιστα η Τοπική μας Εκκλησία δεν έχει σταματήσει στιγμή τη στήριξη των συνανθρώπων μας και βρίσκεται αρωγός σε κάθε αναγκεμένο κατά το μέτρο των δυνατοτήτων της.

Έτσι κλιμάκιο της Ιεράς Μητροπόλεως υπό τον π. Δημήτριο Αναδιώτη και π. Κων/νο Σβεντζούρη, λαμβάνοντας όλα τα αναγκαία μέτρα προστασίας, διένειμε 1,7 τόνους τρόφιμα κατ’ οίκον σε 142 οικογένειες εγγεγραμμένες στο μητρώο  δικαιούχων του Οργανισμού «Η ΑΡΩΓΗ», αλλά και σε άλλους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη στις περιοχές  Θηβών και Αυλίδας, καθώς και από μια επιταγή για την αγορά τροφίμων. Οι επιταγές αποτελούν προσφορά της εταιρείας «ΣΩΛΗΝΟΥΡΓΕΙΑ ΚΟΡΙΝΘΟΥ Α.Ε.».

Επίσης, εδόθησαν επιταγές για την αγορά τροφίμων σε 360 οικογένειες που βοηθάει κάθε μήνα ο Οργανισμός της Μητροπόλεώς μας «Η ΑΡΩΓΗ» στην περιοχή της Λιβαδειάς. Οι επιταγές αποτελούν προσφορά της εταιρείας «ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΟΜΙΛΟΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ».

Επίσης, επειδή αυτή τη χρονική στιγμή, λόγω των έκτακτων μέτρων, δεν είναι εύκολη η δια ζώσης επικοινωνία και συνάντηση των φοιτητών της Μητροπολιτικής μας επαρχίας με τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας, όπως γινόταν άλλες φορές που ο Σεβασμιώτατος έδινε προσωπικά τα οικονομικά βοηθήματα στους φοιτητές, φέτος η Ιερά Μητρόπολή μας κατέθεσε ένα ποσό στους προσωπικούς τραπεζικούς λογαριασμούς 58 Φοιτητών δίνοντάς τους μια βοήθεια στον αγώνα των σπουδών τους.

Οι Ιερές Ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας από την Ιερά Μητρόπολη Θηβών και Λεβαδείας θα μεταδοθούν από τον ραδιοφωνικό σταθμό «ΣΕΙΡΙΟΣ FM 95,8» ως εξής:

Κυριακή των Βαΐων

8:00 π.μ.: Θεία Λειτουργία από τον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Θηβών.

7:00 μ.μ.: Ακολουθία του Νυμφίου από τον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Λεβαδείας.

Μεγάλη Δευτέρα 7:00 μ.μ.: Ακολουθία του Νυμφίου από τον Ιερό Προσκυνηματικό Ναό του Αγίου Ρηγίνου  Λεβαδείας.

Μεγάλη Τρίτη 7:00 μ.μ.: Ακολουθία του Νυμφίου από τον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Λεβαδείας.

Μεγάλη Τετάρτη 7:00 μ.μ.: Ακολουθία του Νιπτήρος από τον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Λεβαδείας.

Μεγάλη Πέμπτη 7:00 μ.μ.: Ακολουθία των Αγίων Παθών από τον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Λεβαδείας.

Μεγάλη Παρασκευή 7:00 μ.μ.: Ακολουθία του Επιταφίου Θρήνου από τον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Λεβαδείας.

Μέγα Σάββατο 11:00 μ.μ.: Ακολουθία της Αναστάσεως από τον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Λεβαδείας.

Επίσης, η Θεία Λειτουργία την Κυριακή των Βαΐων και η Ακολουθία των Αγίων Παθών την Μεγάλη Πέμπτη θα μεταδοθούν και μέσω της ιστοσελίδας της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας https://pste.gov.gr (https://www.youtube.com/watch?v=U19G0Zolb40&feature=emb_title).

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Γερόντισσα Μαγδαληνή

Καθηγουμένη και Κτητόρισσα του

Ιερού Ησυχαστηρίου

«Μήτηρ του Ηγαπημένου»

 Την Δευτέρα 6 Απριλίου το απόγευμα, κοιμήθηκε η Μακαριστή Γερόντισσα του Ιερού Ησυχαστηρίου της Μητρός του Ηγαπημένου. Εκοιμήθη μέσα στη δοκιμασία του λαού, μέσα στην Αγία και Μεγάλη Σαρακοστή, με την προσδοκία της Ανάστασης. Θα έλεγε κανείς, εκοιμήθη όπως έζησε, μέσα από πειρασμούς αλλά με τα μάτια της ψυχής της στραμμένα στον Ζώντα Θεό. Η νεκρώσιμος ακολουθία έγινε την Τρίτη το απόγευμα από τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας κ. Γεώργιο, με την συμμετοχή μόνο της αδελφότητας, λόγω των συνθηκών της επιδημίας, μέσα σε κλίμα συγκίνησης, αφού η Μακαριστή Γερόντισσα Μαγδαληνή υπήρξε στήριγμα πολλών ανθρώπων, που νοερά βρίσκονταν εκεί την ώρα αυτή.

Ο Όσιος Σωφρόνιος κτήτορας της Ιεράς Μονής του Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας, και μαθητής του Οσίου Σιλουανού του Αθωνίτου, αρχίζοντας την βιογραφία του μακαριστού Γέροντά του γράφει: «Η ζωή του μακαρίου Γέροντος Σιλουανού εξωτερικώς παρουσιάζει ολίγον ενδιαφέρον, από του «εγεννήθη» έως του «ετελεύτησε», όπως αναγράφει το αρχείο της Μονής περί αυτού, το πάν είναι πτωχόν, και μάλλον μικρού ενδιαφέροντος. Να εγγίσωμεν δε την εσωτερικήν ζωήν του ανθρώπου  ενώπιον του Θεού είναι αδιακρισία. Να διανοίξωμεν εις τας πλατείας του κόσμου την «βαθείαν» καρδίαν του Χριστιανού αποτελεί σχεδόν ιεροσυλίαν. Πεπεισμένοι εν τούτοις ότι ο Γέρων μεταστάς νυν εκ του κόσμου ως νικητής του κόσμου ήδη ουδέν φοβείται, ουδέν δύναται πλέον να διαταράξη την αιώνιαν εν τω Θεώ ανάπαυσιν αυτού, επιτρέπομεν εις εαυτόν την απόπειραν έστω και ολίγα τινά εκ της εξόχως και πλουσίας και βασιλικώς υψηλής βιοτής αυτού, αποβλέποντες εις την ωφέλειαν εκείνων των ολίγων, οίτινες ωσαύτως ελκύονται προς την θείαν ταύτην ζωήν».

Με αυτή την συνείδηση, ότι η μακαριστή Γερόντισσα Μαγδαληνή δεν διατρέχει πλέον κίνδυνο από λόγους θαυμασμού, και αποβλέποντας στην ωφέλεια των λίγων που επιθυμούν και έλκονται από την θεία ζωή, θα προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε λίγες πτυχές της ζωής της μακαριστής Γερόντισσας, που πάλεψε ανδρεία στην ζωή της να κατακτήσει μέσα της τον Χριστό.

Η Γερόντισσα Μαγδαληνή, (κατά κόσμον Βασιλική Καπαρού), γεννήθηκε το 1936 στην Αθήνα, σε μια παραδοσιακή οικογένεια της εποχής εκείνης. Ήταν το δεύτερο παιδί από τα τρία που είχαν οι γονείς της, και από την νεανική της ηλικία γνώρισε τον πόνο των ανθρώπων, αφού ως παιδί ακόμα, έζησε το θάνατο του αδελφού της σε ναυάγιο.

Συνδέθηκε με τις «Χριστιανικές Ενώσεις» του π. Αγγέλου Νησιώτη, στο κατηχητικό της ενορίας της. Παρά το ότι δεν καλλιεργούσαν μοναχικό πνεύμα, προετοίμασαν ωστόσο πολλούς μοναχούς με τις κατηχήσεις και τα βιβλία που εξέδιδαν. Έλεγε συχνά η Μακαριστή όταν αναφερόταν στα παλιά ότι, η κατηχήτριά της, η οποία ήταν απόφοιτος του δημοτικού, τους έκανε θέματα από την Φιλοκαλία.

Έτσι άρχισε να φυτρώνει και ο σπόρος της καλογερικής που ο Χριστός είχε φυτέψει, και στην δική της ταπεινή ψυχή. Αγάπησε τον μοναχισμό και κατάλαβε με την καρδιά της το νόημα της θυσίας του Χριστού που για να αγιάσει με το θεϊκό αίμα Του τον πιστό λαό, έδειξε «το υπερβάλλον μέγεθος» της ταπεινής αγάπης Του και έπαθε «έξω της πύλης». Κατανόησε ότι οι μοναχοί, για να ανταποδώσουν την ταπεινή ευγνωμοσύνη τους προς «τον αγοράσαντα αυτούς Δεσπότην», «εξέρχονται προς Αυτόν έξω της παρεμβολής» του κόσμου τούτου. Με όλο αυτόν τον αγγελικό χορό των μοναχών συντάχθηκε και η μακαριστή, για να βαστάξει «τον ονειδισμό» Του, και να υπομείνει την αισχύνη της πνευματικής της πτωχείας. Έτσι στη φιλότιμη και θεοπρεπή αυτή ανταπόδοση, το μοναστήρι έγινε ο τόπος της ευχαριστίας και της μετανοίας της.

Για χρόνια είχε πνευματικό τον π. Παύλο Νικηταρά, πνευματικό παιδί του Αγίου Αμφιλοχίου της Πάτμου, και στη συνέχεια συνδέθηκε με τον μακαριστό Δημητριάδος κυρό Ηλία Τσακογιάννη, τον και κτήτορα αυτού του ιερού Ησυχαστηρίου. Εκείνος διέκρινε τα χαρίσματα με τα οποία ο Θεός προίκισε την καρδιά της. Χαρίσματα που αύξησε και πολλαπλασίασε τα χρόνια που ακολούθησαν. Το σπουδαιότερο δε από αυτά, την αγάπη που την εκδήλωνε με κάθε τρόπο σε όλους, αλλά κυρίως στις ευλογημένες ψυχές που ήρθαν κοντά της. Η συγκατάβαση στην ασθενή ψυχή και η ανοχή με υπομονή στα ελαττώματα για την θεραπεία, ήταν αυτά που την καθιέρωσαν ως μητέρα πνευματική, που έμαθε να επουλώνει τις πληγές. Άνθρωπος της συγχώρεσης και της συμπόρευσης. Εξαντλούσε κάθε ρανίδα των δυνάμεών της στη διακονία των αδελφών.

Παρά το αδύναμο και συχνά ασθενικό της σώμα, είχε ανδρεία ψυχή και στάθηκε νικήτρια στους αγώνες και τους κόπους της καλογερικής. Στις αγρυπνίες, στα ξενύχτια, στις ασθένειες, στην ακολουθία, στον αγώνα για την απόκτηση της χάριτος. Γνώριζε καλά ότι ο Θεός προίκισε τον άνθρωπο με απίστευτο νου για τη θεωρία Του και για την προκοπή στην ανάπτυξή του αυτή, ώστε να φθάσει στην τελείωση. Του έδωσε επίσης μία κατευθυντήρια εντολή: “Ἀπό παντὸς ξύλου… βρώσει φαγῇ, ἀπὸ δὲ τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρόν, οὐ φάγεσθε ἀπ’ αὐτοῦ…”.

Η εντολή αυτή, να μη φάγει από τον καρπό τού δένδρου τής γνώσεως τού καλού και τού κακού, ήταν αναγκαία για τον άνθρωπο πού βρισκόταν ανάμεσα στην κτιστή ορατή δημιουργία και τον άκτιστο παράδεισο τού Θεού. Υπογράμμιζε την κτιστότητά του, και επομένως κρατούσε ταπεινό το πνεύμα του στη σωστή θεωρία μέσα στα όρια των δυνατοτήτων τής φύσεως του.

Σκοπό είχε να τού δώσει το μέσο να θεωρεί την ορατή φύση, ώστε να μυείται στο νοερό κόσμο, και με αυξανόμενη την ευγνωμοσύνη και ευχαριστία να “πληρωθῇ εἰς πᾶν τὸ πλήρωμα (τῆς ἀγάπης) τοῦ Θεοῦ’’.

Ο πρωτόπλαστος όμως υπερηφανεύτηκε για τη βασιλική του εξουσία πάνω στον κτιστό κόσμο και υπέπεσε στον πειρασμό πού τού εισηγήθηκε ο εχθρός: να γίνει θεός, χωρίς να υποταγεί στην εντολή τού Θεού, χωρίς να εξαρτάται από κανένα, τελικά χωρίς Θεό».

Σ᾽ αυτή την εσωτερική μάχη η Μακαριστή Γερόντισσα πάλεψε με όλες της τις δυνάμεις σε κάθε μετερίζι του πνευματικού αγώνα. Συχνά την έβλεπε κανείς να δέχεται τους πειρασμούς ταπεινά, εκθέτοντας και εξευτελίζοντας τον εαυτό της από την μία, και από την άλλη εκθειάζοντας τα χαρίσματα των αδελφών. Θρηνούσε για την ανεπάρκειά της και παρακαλούσε να βρει έλεος παρά Θεού. Θεωρούσε ότι δεν πρόσφερε τίποτα στις αδελφές της, και με ευχαρίστηση δεχόταν υποδείξεις για τα σφάλματά της. Ακόμα και όταν κάποια παρεκτροπή γινόταν και ήταν φανερό το πταίσμα της αδελφής, εκείνη έλεγε «είμαι και εγώ υπεύθυνη γι᾽ αυτό».

Στα δύσκολα διακονήματα και στις πιο βαριές δουλειές, πρώτη να δώσει το παράδειγμα. Στην ανέγερση της Μονής εργάσθηκε με πολύ πόθο. Έσκαβε με τα χέρια της  να βγάλει πέτρες για να κτίσει ο εργάτης τις ξερολιθιές. Χαιρόταν που παρά τις δυσκολίες ο Θεός άνοιγε δρόμους. Όταν την ρωτούσες για κάτι όμορφο που αποκτούσε η Μονή: «Αυτό που το αγοράσατε Γερόντισσα»; Απαντούσε σχεδόν στερεότυπα: «Η αδελφή Πελαγία φρόντισε γι´ αυτό», και χαιρόταν βαθιά που ο Θεός την αξίωσε όπως συχνά μου έλεγε να συμπορευθεί μαζί της. Έβλεπε σε όλες τις αδελφές την χάρη του Θεού, και προσπαθούσε να τις στερεώσει στο αγαθό. 

Αλλά και στα προβλήματα των ανθρώπων που επισκέπτονταν την Μονή ήταν ακοίμητος φρουρός. Ήταν τέτοιος ο πόθος της να συμμετέχει στον πόνο των ανθρώπων που παρά το πρόγραμμα της Μονής, όταν την καλούσαν στο τηλέφωνο μέσα στην νύχτα, εκείνη ήταν έτοιμη να δώσει και αυτές τις λίγες ώρες της ξεκούρασης της για να απαλύνει τον πόνο των αναγκεμένων ανθρώπων. Χαιρόταν να βλέπει τα παιδιά και να μαθαίνει νέα τους. Παρηγορούσε τους γονείς και τους έδινε κουράγιο να αγωνισθούν τον καλό αγώνα.

Αγάπησε πολύ τον Χριστό και τον ευγνωμονούσε πάντοτε που την αξίωσε να γίνει μοναχή. Άνθρωπος προσευχής, αγάπησε τόσο το κελί όσο και την ακολουθία στο ναό. Πρώτη στη Θεία Λατρεία, που παρά τους πόνους των ποδιών της προσπαθούσε να στέκεται όρθια και προέτρεπε και τις αδελφές με το παράδειγμά της. Την ενοχλούσε η παραμικρή αταξία στο ναό, γιατί δυσκόλευε την συγκέντρωση του νου από την διάχυση.

Ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή της ήταν οι παροιμιώδεις ελεημοσύνες. Έκανε ελεημοσύνες σε τέτοιο βαθμό ώστε πολλοί να την παρεξηγούν ή ακόμη και να την εκμεταλλευθούν. Εκείνη ωστόσο πάντα επέμενε ότι έπρεπε ως μοναχοί να στερηθούμε εμείς για να ανακουφίσουμε τον πόνο του άλλου. Έδινε με απίστευτη ευκολία ό,τι είχε. Θα έλεγε κανείς ότι ζούσε για να δίνει. Έπαιρνε ζωή από αυτό.  Όταν από ευγένεια την ευχαριστούσε κάποιος γι´ αυτό, εκείνη έκανε πως δεν καταλάβαινε. Τέτοια περιστατικά έχουν πολλοί να διηγηθούν. 

Είχε μεγάλο σεβασμό στους ιερείς. Τους υποδεχόταν πάντοτε με το ράσο της. Έτρεφε μεγάλη εμπιστοσύνη στον επίσκοπο και στην Εκκλησία παρά τις δυσκολίες που πέρασε με τα εκκλησιαστικά γεγονότα της εποχής.

Παρούσα, με τις πρώτες αδελφές, (λαϊκές τότε), όταν η Χάρις του Θεού ακούμπησε τούτο τον βράχο και το Ησυχαστήριο ξεκίνησε τη ζωή του. Αυτό έγινε, με την άδεια και ευλογία του Μακαριστού Μητροπολίτου Θηβών και Λεβαδείας κυρού Νικοδήμου το 1976, σε τόπο που υπέδειξε ο τότε πρωτοσύγκελος και νυν Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος. Στις 17 Σεπτεμβρίου 1978, φόρεσε το μοναχικό τριβώνιο από τον Μακαριστό κυρό Νικόδημο, και στις 6 Αυγούστου του 1983 έλαβε το μέγα αγγελικό σχήμα.

Στο ξεκίνημα της καλογερικής της, με την παρακίνηση και την ευλογία του π. Ηλία, ζήτησε και βοηθήθηκε πολύ, από τα μοναστήρια του αγίου Ιωάννου Μακρινού, και του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου της Σουρωτής. Συνδέθηκε με τον άγιο Παΐσιο, τον οποίο συμβουλευόταν για πνευματικά θέματα αλλά και για πρακτικά πάνω στην πηδαλιουχία του μοναστηριού που της εμπιστεύθηκε ο Θεός. Μέσα από την επικοινωνία αυτή απέκτησε ορθή καλογερική συνείδηση, και συναίσθηση της σοβαρότητας του πνευματικού αγώνα. Κατάλαβε βαθύτερα ότι ο μοναχισμός αποτελεί χάρισμα του Αγίου Πνεύματος. Μέσα από την οδό του μοναχισμού ο μοναχός εξασφαλίζει δυνατότητα και τρόπο ζωής, στα οποία «ευαρεστείται» ο Θεός. Συνειδητοποίησε σε μεγαλύτερο βάθος την αξία και το νόημα του μοναχισμού, που αποτελεί θυσία στο Θεό, που δοξάζει το Όνομά Του και την φιλανθρωπία Του. Ελκύει την θεία Χάρη, που καθαίρει την καρδιά και την ετοιμάζει για κατοικητήριο της Αγίας Τριάδος.

Η θύραθεν γνώση που είχε αποκτήσει την βοήθησε αρκετά στην διοίκηση της Μονής. Είχε τελειώσει την Ανωτάτη Βιομηχανική Πειραιώς και δούλεψε ως διοικητική υπάλληλος στο Ι.Κ.Α. Είχε χάρισμα να επιβάλλεται αθόρυβα και να συνεργάζεται με τους πιο δύσκολους χαρακτήρες. Κατάλαβε ωστόσο ότι αυτό που θα την βοηθήσει στην καθοδήγηση των ψυχών δεν είναι μόνο τα εφόδια της κοσμικής σοφίας αλλά η απόκτηση του ταπεινού φρονήματος. Γι´ αυτό αγάπησε την ταπείνωση, ζητούσε την τελευταία θέση και δούλεψε με πολλή αυτομεμψία αναλαμβάνοντας πάντοτε την ευθύνη. Δείγμα αυτής της στάσης ζωής ήταν το ότι τιμωρούσε και τον εαυτό της, όταν γινόταν κάποια παρεκτροπή από κάποια αδελφή.

Με αυτοθυσία περνούσε τις ασθένειες. Όταν κάποτε έπρεπε να διακομισθεί στο νοσοκομείο λόγω βαριάς πνευμονίας, δεν δέχθηκε. Έμεινε στο ξυλοκρέβατό της, το οποίο διατήρησε μέχρι την ασθένειά της.

Τα τελευταία χρόνια η ασθένεια την καθάρισε και λεύκανε και τις πιο μικρές απόκρυφες πτυχές της ψυχής της. Η οικογένειά της η πνευματική, δηλαδή οι αδελφές του Ησυχαστηρίου, που την διακόνησαν με θερμό ζήλο, όπως και η Γερόντισσα Παρασκευή από το Ησυχαστήριο της Αναλήψεως, και ο ιατρός κ. Παστωρμάς, μαρτυρούν ότι, παρά τον εκφυλισμό που της προκάλεσε η ασθένεια στον εγκέφαλο, και σε όλα τα μέλη της, δεν έπαψε να διδάσκει με το παράδειγμά της. Έλεγε πάντοτε «δόξα τω Θεώ, όλα μας τα έδωσε».

Έφτασε όμως η ώρα της εξόδου. Μετά από μια μακρόχρονη ασθένεια, μετά από ένα ταξίδι με πολλά όμορφα αλλά και πολλά άσχημα. Μετά από μια συμπόρευση με όλα τα συνεπακόλουθα που μπορεί να έχει, τις δυσκολίες, τις προστριβές, τις υπερβάσεις, την αγάπη, την θυσία, έφτασε το τέλος γι´ αυτήν εδώ τη ζωή, αλλά ταυτόχρονα ξεκινάει, ή μάλλον συνεχίζει η αθάνατη ψυχή σε έναν άλλο τρόπο ύπαρξης.

Τα λόγια του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου στην κοίμηση της αδελφής του, ηχούν τούτες τις στιγμές πολύ γνώριμα. Έγραφε: «Ἐπόθει μὲν τὴν ἀνάλυσιν· καὶ γὰρ εἶχε πολλὴν πρὸς τὸν καλοῦντα τὴν παρρησίαν».  

Πόθησε και η μακαριστή Γερόντισσα Μαγδαληνή την δική της «ανάλυση» γιατί είχε πολύ παρρησία προς Αυτόν που την κάλεσε. Παρρησία όχι γιατί θεωρούσε άξιο τον εαυτό της, αλλά γιατί αγάπησε πολύ τον Χριστό. Με την κοίμησή της το απόγευμα της Δευτέρας της 6ης Απριλίου μετατίθεται στον ουρανό ένα μεγάλο κεφάλαιο, ένα προσευχητικό θυσιαστήριο, των Μοναστηριών και των Ησυχαστηρίων που κοσμούν την γη της Βοιωτίας. 

Την παρακαλούμε να μας συγχωρέσει για την ανεπάρκειά μας, και ικετεύουμε τον Θεό που τόσο πόθησε να σβήσει όλα εκείνα που μπορεί να αποτελούν σπίλο στην ψυχή της και να της χαρίσει την θέα του Προσώπου Του εις αιώνας αιώνων.

Επιμέλεια κειμένου πανοσ. Αρχιμανδρίτης π. Σιλουανός Πεπονάκης, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Γεωργίου Μαυρομματίου

Η Ιερά Μητρόπολη Θηβών και Λεβαδείας αναγγέλλει την προς Κύριον εκδημία της οσιωτάτης Καθηγουμένης του Ιερού Ησυχαστηρίου «Η Μήτηρ του Ηγαπημένου» στο Κλειδί, μοναχής Μαγδαληνής Καπαρού.

Η εξόδιος ακολουθία τελέσθηκε την Τρίτη 7 Απριλίου 2020 από τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας κ. Γεώργιο, κεκλεισμένων των θυρών, λόγω των μέτρων προστασίας από τον κορωνοϊό, μόνο με την παρουσία της αδελφότητας.

Η μακαριστή Γερόντισσα υπήρξε από τις πρώτες μοναχές και πρώτη Ηγουμένη του Ιερού Ησυχαστηρίου, που ίδρυσε το 1976 ο μακαριστός Μητροπολίτης πρώην Δημητριάδος κυρός Ηλίας Τσακογιάννης.

Η μακαριστή Γερόντισσα διακρίθηκε για την αγάπη της στο μοναχισμό, για την υπακοή της στην Εκκλησία, την σύνεση και την εργατικότητά της. Η παρουσία της και η χριστιανική μαρτυρία της υπήρξε στήριγμα και ενίσχυση για την ευρύτερη περιοχή, καθώς και για τους πολλούς προσκυνητές του Μοναστηριού της στα 42 χρόνια της οσιακής ζωής και πολιτείας της. Η μακρά διάρκεια της ασθενείας της την ανέδειξε άνθρωπο του Θεού με πίστη και αφοσίωση, άνθρωπο υπομονής και καρτερίας, σηκώνοντας αγόγγυστα το σταυρό της δοκιμασίας της.

Είναι δε πολύ συγκινητική η αγάπη και η στοργή με την οποία την περιέβαλαν οι μοναχές της καθόλη τη διάρκεια της ασθενείας της.  

Η κατά Βοιωτίαν Εκκλησία εύχεται ο Κύριος της ζωής και του θανάτου να αναπαύῃ την εκλεκτήν ψυχήν της εν σκηναίς δικαίων και εν χώρᾳ ζώντων, και να αναδείξει αντάξια διάδοχό της για την συνέχιση της πνευματικής πορείας της Αδελφότητας.

Στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Λεβαδείας την Παρασκευή 3 Απριλίου 2020, τελέσθηκε η ακολουθία του Ακαθίστου Ύμνου. Η ακολουθία τελέσθηκε κεκλεισμένων των θυρών, λόγω των μέτρων προστασίας από τον κορωνοϊό, από τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας κ. Γεώργιο πλαισιούμενο από τους δύο ιερείς του Ναού και τους δύο ψάλτες.

Ο Σεβασμιώτατος απευθυνόμενος, μέσω του ραδιοφώνου, στους πιστούς ανέφερε ότι η ανθρωπότητα ανεβαίνει το δικό της Γολγοθά και εναποθέτουμε την ελπίδα μας στον Χριστό. Ευχήθηκε η μορφή της Παναγίας να μας δίνει δύναμη και κουράγιο να αντέξουμε, και όταν περάσει το σύννεφο αυτό της δοκιμασίας όλοι μαζί να είμαστε μέσα στο Ναό που τώρα είναι άδειος, να υμνήσουμε τον Θεό.

Επίσης, ευχαρίστησε τον ραδιοφωνικό σταθμό «ΣΕΙΡΙΟΣ FM 95,8» για τις μεταδόσεις των ακολουθιών, ευχόμενος καλή δύναμη στους υπευθύνους του Σταθμού.

Και την Κυριακή 5 Απριλίου, Κυριακή Ε΄ των Νηστειών, η Θεία Λειτουργία τελέστηκε στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκο Λεβαδείας, κεκλεισμένων των θυρών, και μεταδόθηκε από τον ραδιοφωνικό σταθμό «ΣΕΙΡΙΟΣ FM 95,8», όπως και η ακολουθία του Ακαθίστου Ύμνου.

Λόγω των έκτακτων μέτρων αναστολής τέλεσης των ακολουθιών στους Ιερούς Ναούς στα πλαίσια προστασίας από τον κορωνοϊό:

Η Θεία Λειτουργία, την Κυριακή 5 Απριλίου 2020, θα τελεσθεί στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Λεβαδείας, από τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας κ. Γεώργιο, κεκλεισμένων των θυρών, και θα μεταδοθεί από τον ραδιοφωνικό σταθμό «ΣΕΙΡΙΟΣ FM 95,8» από τις 8:00 π.μ. – 10:30 π.μ.

ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ,

ΟΣΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗ

Ο παπα-Εφραίμ Κατουνακιώτης γεννήθηκε το 1912 στο Αμπελοχώρι Θηβών. Ο πατέρας του ονομαζόταν Ιωάννης Παπανικήτας και η μητέρα του Βικτωρία. Το κοσμικό όνομά του ήταν Ευάγγελος. Στη Θήβα, όπου είχε μετακομίσει η οικογένεια του, σε σπιτικό κοντά στον περικαλλή Ναό της Μεγάλης Παναγίας τελείωσε το Γυμνάσιο αλλά η Χάρις του Θεού έκλεινε στον Ευάγγελο τις κοσμικές θύρες της αποκατάστασης.

Η ζωή του Ευάγγελου ήταν καλογερική. Αγωνιζόταν πνευματικά με την ευχή του Ιησού, τις μετάνοιες, την νηστεία και κυρίως με την υπακοή. Η μητέρα του αξιώθηκε να λάβει πληροφορία από τον Όσιο Εφραίμ τον Σύρο ότι το θέλημα του υιού της να γίνει μοναχός ήταν και θέλημα Θεού και πως ο Ευάγγελος θα τιμήσει την μοναχική ζωή! Στη Θήβα γνώρισε τους Μοναχούς και μετέπειτα Γεροντάδες του τον Eφραίμ και τον Νικηφόρο που κατάγονταν από το Πυρί, προάστιο της πόλης.

Την 14η Σεπτεμβρίου 1933 ο Ευάγγελος άφησε τον κόσμο ήλθε στην έρημο του Αγίου Όρους στα Κατουνάκια, στο Ησυχαστήριο του Οσίου Εφραίμ του Σύρου και έβαλε μετάνοια στην συνοδεία των Γεροντάδων Εφραίμ και Νικηφόρου. Μετά την δοκιμασία του εκάρη μικρόσχημος μοναχός με το όνομα Λογγίνος. Το 1935 έγινε μεγαλόσχημος μοναχός από τον Γέροντα του Νικηφόρο και έλαβε το όνομα Εφραίμ. Τον επόμενο χρόνο χειροτονήθηκε Ιερέας.

Αξιώθηκε να γνωρίσει τον “πρύτανη” της ησυχαστικής ζωής τον διορατικό, προορατικό και νέο Άγιο Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή (1898 -1959) και συνδέθηκε πνευματικά μαζί του με την ευλογία του Γέροντά του Νικηφόρου. Ο Γέροντας Ιωσήφ με την σειρά του είχε διδαχθεί την απλανή πνευματική ζωή από τους περίφημους ησυχαστές μοναχό Καλλίνικο και Ιερομόναχο Δανιήλ.

Ο Όσιος Εφραίμ διαχώρισε την γνήσια υπακοή από την “αρρωστημένη” συμβουλεύοντας κοινοβιάτη μοναχό να κάνει υπακοή στον Γέροντα του όχι σαν “ζώο”, αλλά από αγάπη και ζήλο Θεού.

Ο άγιος Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής έδωσε ένα πρόγραμμα ησυχαστικής ζωής στον παπα-Εφραίμ, για να καλλιεργεί την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησoν με», ώστε να έχει “φυλακή των αισθήσεων” και τον οδήγησε στην κάθαρση της καρδίας και τον θείο φωτισμό.

Ο παπα-Εφραίμ με την ευλογία του Γέροντος Ιωσήφ εντρύφησε στην «Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών» και ελάμβανε τις συμβουλές των Νηπτικών Πατέρων για τον αγώνα του.

Το 1973 εκοιμήθη ο Γέροντάς του Ιερομόναχος Νικηφόρος (ο Θηβαίος). Το 1980 τήρησε την εντολή του Γέροντος Ιωσήφ να αποκτήσει Συνοδεία μετά τον θάνατο του παπα-Νικηφόρου. 

Ο Όσιος Εφραίμ πολέμησε τον μεγάλο εχθρό της πνευματικής ζωής την κενοδοξία. Οι θυσίες του γίνονταν για τον Χριστό καί όχι για προσδοκώμενο έπαινο από τους ανθρώπους.

Κάποτε ένας νέος ζήτησε από καλογέρι του παπα-Εφραίμ μία εικονίτσα από το κελί του Γέροντα. Ο μοναχός πήρε ευλογία από τον παπα-Εφραίμ να την δώσει και μόλις ο νέος άρχισε να σκέφτεται πονηρά και με τον λογισμό, πως θα κάνει επίδειξη στην πόλη του με την εικονίτσα, πού θα του έδινε ο παπα-Εφραίμ, ο μακαριστός άγιος γέροντας πήρε πληροφορία από τον Θεό και έδωσε εντολή να μη δοθεί το εικονάκι.

Η θ. Λειτουργία για τον παπα-Εφραίμ ήταν συγκλονιστικό και βιωματικό γεγονός. Είχε εκμυστηρευθεί σε Ιερομόναχο πνευματικό φίλο του ότι από την πρώτη θεία Λειτουργία που τέλεσε, έβλεπε αισθητά την Χάρη του Θεού να μεταβάλλει τα Τίμια Δώρα! Μάλιστα, μετά τον καθαγιασμό των τιμίων δώρων, έβλεπε τον ίδιο τον Χριστό μέσα στο δισκάριο και ήταν αδύνατον να συγκρατήσει τα δάκρυα του, όταν έφθανε στο τεμαχισμό του Σώματος του Χριστού. Έβρεχε με τα δάκρυα του το Αντιμήνσιο κατά την θεία Λειτουργία και έβλεπε δεξιά και αριστερά τους αγγέλους να συλλειτουργούν!

 Ήταν κοσμημένος με το διορατικό χάρισμα και έβλεπε την πνευματική κατάσταση κάθε κληρικού ή μοναχού και έδιδε τα κατάλληλα πνευματικά φάρμακα για την πρόοδο στην πνευματική ζωή.

Η Χάρις του Θεού είχε κοσμήσει τον παπα-Εφραίμ και με το προορατικό χάρισμα, γι΄ αυτό και έβλεπε καταστάσεις που έρχονταν (όπως ο σεισμός του 1977 στην Θεσσαλονίκη), αλλά και πολλές φορές είχε προσφωνήσει λαϊκούς ακόμα και μικρά παιδιά με τα ονόματα πού έλαβαν μετά από χρόνια στην μοναχική τους Κουρά! 

Μάλιστα, κάποιος φοιτητής έστειλε μία επιστολή στον μακαριστό Γέροντα και έλαβε απάντηση από τον παπα-Εφραίμ, που του περιέγραφε με λεπτομέρειες την πνευματική του κατάσταση ακόμα και καταστάσεις στον χώρο που διέμενε ο φοιτητής χωρίς αυτός να τις έχει προαναφέρει.

Κάποτε άγνωστοι μεταξύ τους κληρικοί συναντήθηκαν στον δρόμο για τα Κατουνάκια και όταν έφτασαν στον παπα-Εφραίμ, ο μακαριστός άγιος Γέροντας άρχισε να επιπλήττει έναν από τους “κληρικούς”, πώς δεν είναι παπάς αλλά μασόνος, πού έβαλε ράσο, για να κατασκοπεύσει το Άγιον Όρος… Ο μασόνος παραδέχτηκε την ραδιουργία του.

Κάποτε ένας Ηγούμενος, δύο θεολόγοι και ένας φοιτητής ζήτησαν από τον παπα-Εφραίμ να τους εξηγήσει την ευωδιά των αγίων λειψάνων. Ο Γέροντας έσκυψε το κεφάλι του στο μέρος της καρδιάς και προσευχόταν. Ο τόπος γέμισε ευωδιά και ο παπα-Εφραίμ τους είπε πως επειδή δεν μπορούσε ο ίδιος να το εξηγήσει παρακάλεσε τον Θεό να απαντήσει στους συνομιλητές.

Αισθανόταν τις αμαρτίες σαν δυσοσμία. Κάποιος Επίσκοπος μέσω τρίτου ρώτησε τον μακαριστό άγιο Γέροντα για κάποιο σοβαρό εκκλησιολογικό θέμα. Ο Γέροντας έκανε προσευχή, για να τον πληροφορήσει ο Θεός και τότε ξεχύθηκε μία δυσωδία με γεύση ξινή, αλμυρή και πικρή, πού τον γέμισε με αποτροπιασμό.

Η παρακαταθήκη του μακαριστού Γέροντα  για την ενότητα των Ορθοδόξων ήταν σαφής: «το σχίσμα εύκολα γίνεται, η ένωση είναι δύσκολος».

Αναδείχθηκε με την Χάρη του Θεού και πρακτικός οδηγός στην ποιμαντική του γάμου και της οικογενείας, γιατί βοήθησε πολλούς νέους να καταλήξουν στον γάμο χωρίς να τους πιέσει γι’ αυτό αλλά και οι επιστολές του, πού σώζονται, αποτελούν πνευματική παρακαταθήκη και «σχολή γονέων» χωρίς ψυχολογικές και φιλοσοφικές θεωρίες για τις αγωνιζόμενες πνευματικά οικογένειες.

Το 1996 ο παπα-Εφραίμ έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο και έπεσε σε ακινησία. Δεν γόγγυσε καθόλου αλλά δοξολογούσε τον Θεό αφήνοντας άγιο παράδειγμα σε μας για την αντιμετώπιση των ασθενειών.

Στις 14/27 Φεβρουαρίου 1998 ο Γέροντας π. Εφραίμ Κατουνακιώτης ο “θρύλος” του Αγίου Όρους παρέδωσε την αγιασμένη ψυχή του στα χέρια του Δημιουργού του, που υπηρέτησε από την νεότητα του.

Η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού  Πατριαρχείου προέβη στην αναμενόμενη  Αγιοκατάταξή του την 9η/3/2020 μαζί με τον Άγιο Γέροντα και καθοδηγητή του, Όσιο Ιωσήφ το Σπηλαιώτη και τον Όσιο Δανιήλ τον Κατουνακιώτη.

Ας έχουμε την οσιακή ευχή του!

Επιμέλεια κειμένου π. Γεώργιος Τουλουμάκος, Εφημέριος Ιερού Ναού Μεγάλης Παναγίας-Αγ.Δημητρίου Θηβών

Τιμήθηκε, 199 χρόνια μετά, λιτά λόγω των δύσκολων συνθηκών που βιώνουμε, η επέτειος Απελευθέρωσης της Λιβαδειάς, που έγινε την 1 Απρίλη του 1821.

Σήμερα 1^η Απριλίου 2020 ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Γεώργιος τέλεσε τρισάγιο έμπροσθεν του αγάλματος του Αθανασίου Διάκου, που βρίσκεται στο προαύλιο του Ιερού Ναού της Αγίας Παρασκευής Λεβαδείας, εκεί όπου άμα τη απελευθερώσει της πόλεως έγινε Δοξολογία από τον Μητροπολίτη Αθηνών Διονύσιο, τον Επίσκοπο Σαλώνων Ησαΐα και τον Επίσκοπο Ταλαντίου Νεόφυτο, παρόντων του Αθανασίου Διάκου, των οπλαρχηγών και σύσσωμου του λαού της Λιβαδειάς.

Η πρωτοβουλία ήταν του Δημάρχου Λεβαδέων κ. Ιωάννη Ταγκαλέγκα, ο οποίος παρίστατο στο τρισάγιο όπως και η Αντιπεριφερειάρχης Βοιωτίας κ. Φανή Παπαθωμά.

Στις δύσκολες στιγμές λόγω της επιδημίας του κορωνοϊού, η κίνηση αυτή είναι  ένα ελάχιστο δείγμα τιμής και ευγνωμοσύνης στους ήρωες που αγωνίστηκαν για την Απελευθέρωση της Λιβαδειάς, η οποία ήταν καθοριστική στην αρχή της Επαναστάσεως.

Σε αυτή τη συγκυρία που βιώνουμε είναι μια τόνωση για όλους μας παίρνοντας δύναμη από την πίστη, την ελπίδα και τους αγώνες των προγόνων μας, καθώς και μια υπενθύμιση των ιδανικών και των αξιών για τα οποία πάλεψαν οι αγωνιστές του 1821 και τα οποία αποτελούν παρακαταθήκη για όλους εμάς που ζούσε σήμερα ελεύθεροι χάρη στους αγώνες και στις θυσίες τους.

Ας είναι αιωνία η μνήμη τους!

Λόγω των έκτακτων μέτρων αναστολής τέλεσης των ακολουθιών στους Ιερούς Ναούς στα πλαίσια προστασίας από τον κορωνοϊό:

Η Ακολουθία του Μεγάλου Κανόνος θα τελεσθεί την Τετάρτη 1 Απριλίου 2020 στον  Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Λεβαδείας, κεκλεισμένων των θυρών, και θα μεταδοθεί από τον ραδιοφωνικό σταθμό «ΣΕΙΡΙΟΣ FM 95,8» στις 6:30 μ.μ.

Επίσης, την Παρασκευή 3 Απριλίου 2020, στις 7:00 μ.μ. στον ως άνω Ιερό Ναό θα τελεσθεί η Ακολουθία του Ακαθίστου Ύμνου,  και θα μεταδοθεί από τον ίδιο ραδιοφωνικό σταθμό.

Η Θεία Λειτουργία, την Κυριακή 29 Μαρτίου 2020, τελέσθηκε στον Ιερό Ναό του Αγίου Παντελεήμονος Λεβαδείας, από τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας κ. Γεώργιο, κεκλεισμένων των θυρών, και μεταδόθηκε από τον ραδιοφωνικό σταθμό «ΣΕΙΡΙΟΣ FM 95,8».

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος τέλεσε το τεσσαρακονθήμερο Μνημόσυνο  του μακαριστού Επισκόπου Ανδίδων κυρού Χριστοφόρου, Βοηθού Επισκόπου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Καναδά, το οποίο επρόκειτο να γίνει στην Ιερά Μονή του Οσίου Λουκά, όπου βρίσκεται ο τάφος του μακαριστού Επισκόπου, αλλά λόγω των έκτακτων συνθηκών, τελέστηκε στον ως άνω Ιερό Ναό και επί του τάφου τελέστηκε τρισάγιο από τους Πατέρες της Μονής.

Ο Σεβασμιώτατος απευθυνόμενος στους πιστούς, μέσω του ραδιοφώνου, αναφέρθηκε στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας, της θεραπείας από το Χριστό του δαιμονιζομένου νέου, τονίζοντας ότι ο Χριστός σώζει ολόκληρο τον άνθρωπο, και μας έδωσε την ευθύνη να προστατεύουμε την ψυχή, το σώμα και την υγεία μας.

Επίσης, κάλεσε τους πιστούς να κρατήσουν την εμπιστοσύνη τους στο Θεό και παράλληλα να ακολουθούν όσα οι ειδικοί μάς συμβουλεύουν για να προστατέψουμε την υγεία μας, καθώς και των συνανθρώπων μας. Ενώ, ανέφερε ότι με συγκίνηση αγκάλιασε όλους με την προσευχή του προς τον Κύριο να τους φυλάξει. Και εξέφρασε ευχαριστίες στους ιατρούς, στους νοσηλευτές και όλους όσοι εργάζονται για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Επίσης, ευχήθηκε ο Θεός να αναπαύει τον μακαριστό  Επίσκοπο Ανδίδων κυρό Χριστοφόρο.

Ο Σεβασμιώτατος δεν παρέλειψε να αναφερθεί και σε μια ιστορική για τη Βοιωτία και τη Ρούμελη ημέρα, την Επέτειο Κήρυξης της Επανάστασης στη Ρούμελη, η οποία έλαβε χώρα την 27^η Μαρτίου 1821, στην Ιερά Μονή του Οσίου Λουκά, από τον Ησαΐα Σαλώνων, τον Αθανάσιο Διάκο, τους προκρίτους και τους μοναχούς της Μονής.

Το ιστορικό αυτό γεγονός τιμάται κάθε χρόνο στην Ιερά Μονή του Οσίου Λουκά την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου, ως ένδειξη ελάχιστης τιμής στους ήρωες του ’21 που θυσιάστηκαν για την ελευθερία της Πατρίδας μας, αλλά και ως απόδειξη της έμπρακτης συμβολής της ιστορικής Μονής στον αγώνα του Γένους μας, όμως φέτος λόγω των έκτακτων μέτρων αναστολής τέλεσης των ακολουθιών στους Ιερούς Ναούς στα πλαίσια προστασίας από τον κορωνοϊό, δεν πραγματοποιήθηκαν οι εορταστικές εκδηλώσεις. Ο Σεβασμιώτατος κλείνοντας το λόγο του ανέφερε ότι η σκέψη μας και η αγάπη μας είναι στους ήρωες που μας χάρισαν τη λευτεριά, υποκλινόμαστε νοερά μπροστά τους και ευχόμαστε αιωνία η μνήμη τους.

Κήρυξη της Επαναστάσεως στη Ρούμελη την 27^ην Μαρτίου 1821 στην Ιερά Μονή του Οσίου Λουκά

 «Ὁ ἀοίδιμος Γρηγόριος ο Ε΄ μετεπέμψατο τόν ἐπίσκοπον Ἀμφίσσης Ἡσαΐαν καί τούς προεστῶτας τῆς μονῆς τοῦ Ὁσίου Λουκᾶ εἰς Κωνσταντινούπολιν ὡς δῆθεν συσκεψομένους μετά τοῦ πατριάρχου περί πλασθείσης τινός ὑποθέσεως τοῦ μοναστηρίου. Ἀνέβησαν λοιπόν περί τό τέλος τοῦ 1820 εἰς Κωνσταντινούπολιν ὁ Ἡσαΐας καί οἱ δύο προεστῶτες τότε τῆς μονῆς: Θεοδόσιος ὁ ἀδελφός τοῦ αὐτοῦ  Ἡσαΐου σύμβουλος ὤν καί ὁ ἐξ Ἀνεμωρείας Ἰωάσαφ Χατζῆς ἡγούμενος αὐτῆς. Συσκεψάμενοι δέ μετά τοῦ πατριάρχου, λαβόντες τήν ἐμπιστευτικήν ἀποστολήν πρός ἐξέγερσιν τῆς ἐπαναστάσεως καί ἐφοδιασθέντες μετά τῶν οἰκείων ἐπιστολῶν καί ἐγγράφων τῶν τε ἑταίρων καί τοῦ πατριάρχου κατῆλθον εἰς τήν μονήν περί τόν Μάρτιον…».

»Ἐν τῇ μονῇ ἅμα τῇ ἀφίξει αὐτῶν συνελθόντες καί ὁ Διάκος, ὁ Ἀθανάσιος Ζαρείφης, ὁ ἀπεσταλμένος τῆς ἑταιρείας, καί οἱ προεστῶτες καί οἱ πρεσβύτεροι τῶν μοναστῶν, […] ἐν τῷ ναῷ τῆς μονῆς, κεκλεισμένων τῶν θυρῶν, καί μετά βραχεῖαν συνδιάσκεψιν ἐψήφισαν τήν ἐπανάστασιν· καί ἕκαστος ἀνέλαβεν ὁρκισθείς ἐπί τοῦ ἱεροῦ εὐαγγελίου νά ἐργασθῇ τελεσφόρως.

»Μετά τήν λύσιν δέ τῆς συνεδριάσεως ἐτράπησαν ἕκαστος εἰς τήν ἐκτέλεσιν τῶν ἐναποτεθειμένων αὐτῷ ἔργων. Καί ὁ μέν Ἡσαΐας ἀπῆλθε νά παρασκευάσῃ τά τῆς ἐπαναστάσεως παρά τοῖς Λοκροῖς Ὀζόλαις καί Δωριεῦσιν […] Τότε ἔλαβον παρά τοῦ Ἡσαΐου τάς τελαυταίας διαταγάς ἐπικυρουμένας καί ὑπό ἐπιστολῶν τοῦ πατριάρχου καί ὑπό τῶν ἑταίρων οἱ ἀρματωλοί καί κλέπται τῆς Λοκρίδος καί Δωρίδος, ὁ Πανουριᾶς, ὁ Δυοβουνιώτης, ὁ Σκαλτᾶς…».

»Ὁ δέ Διάκος μετά ταχύτητος ἀετοῦ παρεσκεύασε τά τῆς ἐπαναστάσεως ἐν τε Φωκίδι καί Βοιωτίᾳ ὡς ἐκ κέντρου ἐκ τῆς Λεβαδείας τῆς ἀρματωλικῆς αὐτοῦ ἕδρας […] ἀπό τῆς 12^ης Μαρτίου, καθ’ ἥν ἐγένετο ἡ ἐν τῇ μονῇ τοῦ ὁσίου Λουκᾶ συνεδρίασις, τά περί τόν Παρνασσόν καί τόν Ἑλικῶνα ἐσείοντο ὑπό τῶν Ἑλλήνων προαλειφομένων εἰς τό πεδίον τοῦ Ἄρεως.

»Τῇ 23 Μαρτίου ἦσαν ἕτοιμοι οἱ ἐν Λεβαδείᾳ, ὁσίῳ Λουκᾷ  καί Ἀμφίσσῃ νά ἀνάψωσι τό πῦρ· ἀλλ’ ἀνέμενον νά ἴδωσι τήν πυράν τῆς Πελοποννήσῳ […] τήν νύκτα τῆς 26 πρός τήν 27 διετέλεσαν ἐν τῇ μονῇ τοῦ ὁσίου Λουκᾶ οἱ μονασταί καί τινες ἐκεῖ συνελθόντες χωρῖται, ἡγουμένου τοῦ ἑταίρου Ζαρείφη, ἔνοπλοι ἀναμένοντες ἐν συγκινήσει τά τῆς Ἀμφίσσης· ἅμα τῇ ἕῳ ἐψάλη δοξολογία ἐν τῷ περιβλέπτῳ τῆς αὐτῆς μονῆς ναῷ μετά δακρύων χαρᾶς ὑπό τοῦ ἐπισκόπου Ἀμφίσσης Ἡσαΐου καί πάντων τῶν ἱερομονάχων ἐν λαμπρᾷ ἐκκλησιαστικῇ στολῆ καί πομπῇ, παρόντων τοῦ τε Ζαρείφη καί τοῦ Διάκου. Μετά τό τέλος τῆς δοξολογίας, φιλησάντων πάντων τήν χεῖρα τοῦ κρατοῦντος τήν ἁπλῆν σημαίαν τῆς ἐπαναστάσεως ἐν τῷ προαυλίῳ τῆς μονῆς Ἡσαΐου, τῇ δ’ ἑτέρᾳ εὐλογοῦντος τούς παρισταμένους καί ψάλλοντας τό: “Σῶσον Κύριε τόν λαόν σου” καί πάντων ἀσπασαμένων ἐν ἐνθουσιασμῷ ἀλλήλους τόν ἐν Χριστῷ ἀσπασμόν, ἀπεχωρίσθησαν».  [Γεωργίου Κρέμου, Ἱστορία τῆς ἐν τῇ Φωκίδι Μονῆς τοῦ Ὁσίου Λουκᾶ τοῦπίκλιν Στειριώτου, τόμος Β΄, (Ἐν Ἀθήναις: Ἔκδ. Ἐκ τοῦ τυπογραφείου τῆς Εφημερίδος τῶν Συζητήσεων, 1880), σελ.97-99].

Λόγω των έκτακτων μέτρων αναστολής τέλεσης των ακολουθιών στους Ιερούς Ναούς στα πλαίσια προστασίας από τον κορωνοϊό:

Η Θεία Λειτουργία, την Κυριακή 29 Μαρτίου 2020, θα τελεσθεί στον Ιερό Ναό Αγίου Παντελεήμονος Λεβαδείας, από τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας κ. Γεώργιο, κεκλεισμένων των θυρών, καθώς και το τεσσαρακονθήμερο Μνημόσυνο  του μακαριστού Επισκόπου Ανδίδων κυρού Χριστοφόρου, Βοηθού Επισκόπου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Καναδά.

Επίσης, μετά τη Θεία Λειτουργία θα τελεστεί Δοξολογία για την Επέτειο κήρυξης της Επανάστασης στη Ρούμελη, η οποία έλαβε χώρα την 27^η Μαρτίου 1821 στην Ιερά Μονή του Οσίου Λουκά, όπου και εορτάζεται κάθε χρόνο σύμφωνα με σχετικό Προεδρικό Διάταγμα, αλλά φέτος λόγω των έκτακτων συνθηκών οι εορταστικές εκδηλώσεις δεν θα πραγματοποιηθούν, και η Δοξολογία θα τελεσθεί από τον Σεβασμιώτατο, στον ως άνω Ιερό Ναό, κεκλεισμένων των θυρών.

Η Θεία Λειτουργία, το Ιερό Μνημόσυνο και η Δοξολογία θα μεταδοθούν από τον ραδιοφωνικό σταθμό «ΣΕΙΡΙΟΣ FM 95,8» από τις 8:00 π.μ. – 10:30 π.μ.

Λόγω των έκτακτων μέτρων αναστολής τέλεσης των ακολουθιών στους Ιερούς Ναούς στα πλαίσια προστασίας από τον κορωνοϊό:

Η Ακολουθία των Δ΄ Χαιρετισμών, την Παρασκευή 27 Μαρτίου 2020, θα τελεσθεί στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου Λεβαδείας, από τον Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας κ. Γεώργιο, κεκλεισμένων των θυρών, και θα μεταδοθεί από τον ραδιοφωνικό σταθμό «ΣΕΙΡΙΟΣ FM 95,8» στις 7:00 μ.μ.