ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΘΗΒΩΝ, ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΥΛΙΔΟΣ
ΙΕΡΟΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ «ΑΓΙΟΣ ΡΗΓΙΝΟΣ Ο ΛΕΒΑΔΕΥΣ»
ΣΧΟΛΗ ΓΟΝΕΩΝ
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Την Τετάρτη 29 Απριλίου 2026 και ώρα 19.00, φιλοξενήσαμε στο Πνευματικό Κέντρο του Ναού μας τον εφημέριο του Προσκυνηματικού Ναού του Ευαγγελιστού Λουκά Θηβών π. Σπυρίδωνα Βασιλάκο, για την πέμπτη κατά σειρά συνάντηση στα πλαίσια της Σχολής Γονέων. Ο προσκεκλημένος ομιλητής ανέπτυξε το θέμα : «Ο χειριστικός άνθρωπος μέσα στις οικογενειακές σχέσεις».
Την εκδήλωση προλόγισε ο π. Αλέξιος, εφημέριος του ναού του Αγίου Ρηγίνου, μεταφέροντας και τις ευχές του Σεπτού Ποιμενάρχου της Βοιωτικής Εκκλησίας κ. Γεωργίου.
Ο π. Σπυρίδων στην αρχή έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στο πρόσωπο του Αποστόλου Θωμά και στη βαθιά θεολογική σημασία του αγγίγματος των πληγών του Χριστού, που αναδεικνύει τη διαχρονικότητα του Ευαγγελίου και τη ζωντανή του επίδραση στην οικογένεια και στις ανθρώπινες σχέσεις.
Το μήνυμα ανέδειξε ότι η έλλειψη υπομονής μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο σε χειριστικές συμπεριφορές. Ο χειριστικός άνθρωπος, κυριαρχούμενος από εγωισμό, συχνά εκδηλώνει μορφές βίας – φανερές ή αφανείς – στο οικογενειακό και κοινωνικό του περιβάλλον. Σε αντίθεση με το θεραπευτικό και γεμάτο αγάπη άγγιγμα του Χριστού, το ανθρώπινο άγγιγμα, όταν εδράζεται στον εγωισμό, καθίσταται επιβλαβές και καταστροφικό.
Στη συνέχεια τονίστηκε ότι κάθε ανθρώπινη κατάσταση έχει πνευματική διάσταση και αιτία. Η χειριστικότητα περιγράφηκε ως πειρασμική κατάσταση, η οποία επηρεάζει συνολικά τον άνθρωπο – συναισθηματικά, διανοητικά και ψυχολογικά. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στους τρεις βασικούς πειρασμούς: την κάλυψη των αναγκών, την επίδειξη και την εξουσία. Αυτοί οδηγούν τον άνθρωπο σε πνευματική αδυναμία και ενισχύουν την τάση ελέγχου των άλλων.
Ο χειριστικός άνθρωπος δεν αναγνωρίζει τον άλλον ως πρόσωπο και εικόνα Θεού, αλλά επιδιώκει να τον εξουσιάσει. Έτσι, διαταράσσονται οι σχέσεις και κλονίζονται ακόμη και οι πιο ιερές ενώσεις, όπως ο γάμος. Η αδυναμία να «αγγίξουμε τις πληγές» του άλλου, όπως έκανε ο Θωμάς με τον Χριστό, αποτελεί ένδειξη αυξανόμενου εγωισμού, που οδηγεί σε εσωτερική κένωση.
Στο πλαίσιο αυτό, επισημάνθηκαν και πρακτικά συμπτώματα του εγωισμού στην καθημερινότητα, ακόμη και στη διαχείριση ιερών μυστηρίων, όπως η εξομολόγηση, η οποία μπορεί να εργαλειοποιείται με ιδιοτελή κίνητρα.
Η ουσία της ζωής, όπως υπογραμμίστηκε, είναι η αυθεντική συνάντηση με τον άλλον άνθρωπο. Μόνο μέσα από αυτή τη σχέση αγάπης μπορεί ο άνθρωπος να προετοιμαστεί για την αληθινή συνάντηση με τον Χριστό κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Η αγάπη προς τον πλησίον και η κοινωνία με τον Θεό αποτελούν αδιάσπαστη ενότητα.
Αντίθετα, ο χειριστικός άνθρωπος αδυνατεί να συναντήσει ουσιαστικά τον άλλον, καθώς οι σχέσεις του χαρακτηρίζονται από εκμετάλλευση, έλεγχο και διαρκείς απαιτήσεις. Επιχειρεί να αλλοιώσει τα χαρίσματα του άλλου, να περιορίσει την ελευθερία του και να τον προσαρμόσει στα δικά του μέτρα, αντί να σέβεται το θέλημα του Θεού που ελευθερώνει.
Υπογραμμίστηκε ότι η αγάπη και η ελευθερία είναι αλληλένδετες έννοιες – η μία προϋποθέτει την άλλη. Η απουσία σεβασμού ορίων και η ανάγκη ελέγχου ακόμη και των σκέψεων και συναισθημάτων του άλλου αποτελούν ένδειξη βαθιάς πνευματικής ασθένειας.
Το συμπέρασμα που αναδείχθηκε είναι σαφές: μόνο μέσα από το «άγγιγμα των πληγών» – δηλαδή τη συμμετοχή στον πόνο και την αλήθεια του άλλου – μπορεί να υπάρξει πραγματική συνάντηση. Το θεραπευτικό άγγιγμα του Χριστού παραμένει το πρότυπο που καλείται ο άνθρωπος να μιμηθεί.
Όταν ο άνθρωπος αγγίζει τον Χριστό, οδηγείται στην ταπείνωση και τότε γίνεται ικανός να αγγίξει τόσο τις δικές του πληγές όσο και του συνανθρώπου του. Σε αυτή τη διαδικασία αποκαθίσταται η αυθεντική σχέση, θεμελιωμένη στην αγάπη, την ελευθερία και τον σεβασμό.
Μετά την ομιλία ακολούθησε δημιουργικός διάλογος μεταξύ του ομιλητού και των περευρισκομένων.
ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΟΣ
